03/11/2026
Paweł Socha strażak, żołnierz, od niedawna strażnik miejski. Służba to jego pasja.
- 1 listopada doszło do wypadku na nowym cmentarzu w Oławie. Co się stało?
- Starsza kobieta potknęła się i upadła. Wyglądało groźnie, uderzyła głową o chodnik, miała rozcięte czoło. Szybko zareagowaliśmy, byliśmy na miejscu, ponieważ kierowaliśmy ruchem przy cmentarzach. Mieliśmy ze sobą torbę medyczną, opatrzyliśmy panią. Liczył się czas, bo to starsza osoba, istniało ryzyko, że mogło stać się coś poważniejszego, dlatego wezwaliśmy pogotowie. Pani miała nudności i zawroty głowy. Do przyjazdu karetki zaopiekowałem się nią, sprawdzałem, czy jest świadoma. Poinformowaliśmy jej syna o wypadku. Wspólnie z kolegą, który mi pomagał jesteśmy po szkoleniu KPP (Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy). Dodatkowo należę do Ochotniczej Straży Pożarnej w Osieku i skończyłem kurs KPP na ratownika, więc profesjonalnie potrafię udzielić pomocy. Jako strażnicy miejscy prowadzimy też szkolenia w szkołach z pierwszej pomocy.
- Jesteś nowy w Straży Miejskiej w Oławie. Od kiedy pracujesz?
- Od czerwca 2026. Zmieniłem trochę ścieżkę kariery. Chciałem połączyć pracę w straży miejskiej z doświadczeniem, jakie zdobyłem w Ochotniczej Straży Pożarnej, a dodatkowo od 6 lat jestem żołnierzem 16. Dolnośląskiej Brygady Wojsk Obrony Terytorialnej. Wiem, czym jest służba, potrafię wykonywać pracę sumiennie. 6 lat w wojsku i wiele wyjazdów na granicę wschodnią dało mi duże doświadczenie. Dzięki temu mogę się wykazać. Potrafiłem w miarę szybko odnaleźć się w nowych warunkach pracy. Praca strażnika miejskiego zawsze mnie ciekawiła. Tutaj bardzo podoba mi się bezpośredni kontakt z człowiekiem, to, że mogę pomóc i zobaczyć to z trochę innej perspektywy.
- Pracujesz dopiero pół roku, ale czy już wydarzyło się coś, co wiesz, że zapamiętasz na długo?
- Było parę takich przypadków. Na samym początku mojej pracy mieliśmy wezwanie do nietrzeźwej kobiety, która spała pod sklepem. Do Oławy przyjechała z Bielska Białej, nie wiemy, dlaczego akurat tutaj, ale w trakcie rozmowy powiedziała, dlaczego jest w trudnej sytuacji. Załamała się, bo w jednej chwili straciła męża i dziecko.
- To był wypadek?
- Nie... Powiedziała, że kilka lat temu mąż zabił syna i popełnił samobójstwo. Byłem w szoku. Jestem ojcem dwójki dzieci 8-letniej córki i 5-letniego syna i szczerze mówiąc, ta historia bardzo mnie poruszyła. Wezwaliśmy karetkę do tej pani, bo obawialiśmy się, że może coś sobie zrobić. Podobna sytuacja zdarzyła się z mężczyzną, też był przyjezdny, opowiedział, że miał za sobą trudną historię i po prostu nie dawał rady. Popił tabletki alkoholem. Też otrzymał pomoc.
- Co dają ci takie interwencje?
- Pokazują, że choćby nie wiem, jak było ciężko, nigdy nie można się poddać. Trzeba walczyć do końca. Może być ciężko w życiu, ale najważniejsze, żeby trzymać się myśli, że mimo tragedii życie może być jeszcze piękne. W wojsku chorąży zawsze mówił nam: "pamiętajcie, chociaż nie wiem, jak byłoby ciężko, nigdy się nie poddawajcie".
- Kierujesz się tym?
- Tak.
- Zdarzają się osoby, które nie szanują strażników miejskich, uważają, że jesteście niepotrzebni. Zetknąłeś się z tym będąc na służbie?
- Ludzie mają prawo wyrażać swoje zdanie, najczęściej mówią tak osoby, które wiedzą, że same coś źle zrobiły, ale nie chcą się do tego przyznać, ewentualnie nie mają pojęcia o naszej pracy. Myślą, że jesteśmy tylko od wypisywania mandatów, czy zakładania blokad na koła. A szczerze, praca w straży miejskiej pokazała mi, że robimy dużo innych rzeczy, czasami więcej niż powinniśmy, ale to jest dla ludzkiego, wewnętrznego spokoju sumienia. Nie chodzi o to, żeby się tym chwalić, to jest po prostu służba dla społeczności w Oławie. Nasza praca to bardzo szerokie pole działania. Podam prosty przykład. Chodzi o bezdomnego, który siedział na przystanku przy ul. 1 Maja. Byliśmy tam codziennie, sprawdzaliśmy jak się czuje, namawialiśmy go, aby dał sobie pomóc, ale cały czas odmawiał. Aż pewnego dnia nastąpił przełom. To kolejna sytuacja, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że nie można się poddawać. Niektórzy po prostu nie wiedzą na czym polega nasza praca. Zanim przyjedzie karetka, to często my jesteśmy na miejscu, bo jesteśmy od tego, żeby pomagać. Nie ma przecież tylu policjantów, ratowników medycznych, żeby wszędzie byli, my jesteśmy po to, żeby ich wspierać w niektórych działaniach. Wiele razy zdarza się też, że ludzie widzą kogoś leżącego na ulicy, ale sami nie podejdą. Co wtedy robią? Dzwonią po nas. Przyjeżdżamy, sprawdzamy, wypytujemy, a czasem jedno dodatkowe pytanie, może sprawić, że ktoś się otworzy i pozwoli się uratować.
Rozmawiała Agnieszka Herba
Zdjęcie Agnieszka Herba
