19/09/2026
ŚP. KS. PRAŁAT TADEUSZ PORZYCKI
19 IX 2026
Dziś z wielkim bólem i smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci ks. prał. Tadeusza Porzyckiego, emerytowanego, wieloletniego proboszcza parafii św. Mikołaja w Polance Wielkiej (do 2014 r.), Honorowego Obywatela Polanki Wielkiej, przyjaciela Beskidzkiego Muzeum Rozproszonego, a przede wszystkim wspaniałego człowieka i ofiarnego kapłana, wielkiego czciciela Matki Boskiej oraz miłośnika sztuki i lokalnej historii.
Kiedy Ksiądz Prałat przybył do Polanki Wielkiej zastał w niej drewniany kościół i starą plebanię – miejsca, gdzie zgromadzono bogate dziedzictwo artystyczne świadczące o wielkiej wierze miejscowych parafian i ich przywiązaniu do Kościoła. Z ogromną gorliwością zajął się nie tylko pracą duszpasterską, ale także objął troską drewniany kościół św. Mikołaja i jego wyposażenie.
Przyszło mu żyć i pełnić kapłańską posługę w czasie, kiedy wiele parafii mających drewniane, czasem już ciasne kościoły, podejmowało wysiłek budowy nowych świątyń. Tak też stało się w Polance Wielkiej. Ks. Tadeusz Porzycki razem z Parafianami postanowili wznieść nowy kościół wraz z plebanią i to się udało.
Dziś parafia ma do dyspozycji nowy, przestronny kościół pw. Narodzenia NMP i odnowiony, drewniany św. Mikołaja.
W bardzo wielu przypadkach w takich sytuacjach stare kościoły były traktowane po macoszemu, czego przyczyną najczęściej był brak odpowiednich finansów z racji wysokich kosztów utrzymania. W Polance Wielkiej stało się inaczej.
Dzięki wysiłkom ks. prał. Tadeusza do nowej świątyni przeniesiono tylko niewielką część dawnego wyposażenia – m.in. do głównego ołtarza obraz Matki Boskiej Apokaliptycznej z XVI w., do bocznej kaplicy czczony wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej z przełomu XVII i XVIII w., a na ściany kościoła stacje Drogi Krzyżowej autorstwa Petera Bohúňa z XIX w. oraz kilka feretronów. Na przeniesienie całego wyposażenia ze starego kościoła do nowego nie było zgody Małopolskiego Konserwatora Zabytków.
W tej sytuacji Ksiądz Prałat podjął się rzeczy niezwykłej – bezcenne dzieła sztuki ze starego kościoła przeniósł do krypty nowej świątyni, gdzie urządził mini muzeum, a w pomieszczeniach nad nową zakrystią zdeponował bogaty zespół dawnych paramentów liturgicznych oraz parafialną bibliotekę. Zatroszczył się także, aby cenne archiwum parafialne znalazło bezpieczne schronienie w murach nowej plebanii. Bardzo mocno przeżył pod koniec lat 90-tych minionego wieku włamanie do starego kościoła i kradzież rzeźb aniołów z ołtarzy.
Równocześnie, obok budowy, a później wyposażając nową świątynię, systematycznie ratował kolejne obiekty ze starego kościoła, poddając je konserwacji – tak np. ocalał zachowany najstarszy w Polsce XVII-wieczny baldachim procesyjny z epoki baroku. W ten sposób przywracał dawną świetność obrazom i rzeźbom ufając, że przyjdzie taki czas, że będą one mogły wrócić na swoje historyczne miejsce.
Miał też świadomość, że z każdym rokiem pogarsza się stan techniczny starego kościoła. Bardzo nad tym ubolewał – mawiał, że o niego musi zatroszczyć się już jego następca z racji zbliżającej się emerytury, gdyż to przerasta jego siły i finansowe możliwości parafian. I także to udało się zrealizować przy wsparciu Diecezji Bielsko-Żywieckiej i wykorzystaniu funduszy unijnych oraz wkładu własnego polańskiej Parafii i zaangażowaniu miejscowych władz samorządowych, dzięki idei powołania do życia Beskidzkiego Muzeum Rozproszonego. Trzeba jednak podkreślić, że bez wcześniejszej, mrówczej i wieloletniej działalności ks. prał. Tadeusza Porzyckiego, który tak wiele uratował z dawnego wyposażenia, dzisiejszy efekt nie byłby tak spektakularny.
Dziś dziękujemy Bogu za osobę i dzieło życia ks. prał. Tadeusza Porzyckiego, uświadamiając sobie, jak bardzo bylibyśmy ubodzy, gdybyśmy go nie spotkali. Łączymy się w bólu żałoby z całą wspólnotą parafialną w Polance Wielkiej, modląc się o dar życia wiecznego dla ks. prał. Tadeusza Porzyckiego:
Boże, Ty powołałeś kapłanów do swojej służby i uczyniłeś ich pasterzami naszych dusz. Polecam Ci pokornie duszę zmarłego księdza prał. Tadeusza Porzyckiego. Dziękujemy Ci za jego życie, za jego trud i za wszystkie sakramenty, które przez jego ręce otrzymaliśmy. Odpuść mu, Panie, wszystkie winy i słabości, a jego kapłańską posługę przyjmij jako miłą Tobie ofiarę. Wprowadź go do swojego Królestwa, gdzie razem ze świętymi kapłanami będzie Cię wielbił na wieki. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
