06/11/2026
6 milionów na park z rabiniczną pieczęcią. Reszta cmentarzy? Kwesta i opłaty od rodzin.
Samorząd Płocka wyciąga z kieszeni podatników 6 mln zł (oferty w przetargu od 5 do ponad 9 mln) na zagospodarowanie dawnego cmentarza żydowskiego przy Mickiewicza. Uporządkowanie zieleni, renowacja ściany z macewami, odnowienie pomnika, ogrodzenie, monitoring. Wszystko pod czujnym okiem Komisji Rabinicznej, która – jak to bywa – wymaga minimalnej ingerencji w grunt, zakazu głębokiego kopania, naruszania mogił i wyrywania drzew z korzeniami. Tradycyjny park? Nie tym razem. Specjalne rozwiązania projektowe, bo inaczej nie wolno.
A tymczasem zwykłe płockie cmentarze (a mamy ich w Płocku sporo) jakoś nie dostają takich zastrzyków. Tam działa prosta matematyka: opłaty od dysponentów grobów co 20 lat albo kasa parafii/Muniserwisu. Zabytkowe groby ratuje się kwestą „Ratujmy Płockie Powązki”. Społecznie, skromnie, bez milionów i bez specjalnych komisji.
Ciekawe, prawda? Jedna nekropolia = inwestycja w infrastrukturę publiczną i park miejski. Druga = „płaćcie sami albo zbierajcie na kwestę”. Priorytety, wrażliwość historyczna, a może po prostu… inne standardy dla różnych zmarłych.
Źródła budżetowe i prawne – jak wyżej. Ironia sama się pisze.