Fasolki

Uważam, że idea, a zarazem metoda pedagogiczna stworzona przez Marię Montessori odpowiada tym założeniom. Pozwala budować poczucie własnej wartości dzieci poprzez kształtowanie postaw odpowiedzialności za siebie i innych, a jednocześnie osobowości łagodnych, otwartych na świat, ciekawych świata, radosnych, ale nie naiwnych, ale świadomych i odpowiedzialnych. Metoda Montessori pozwala dziecku rozwijać się zgodnie z jego własnym rytmem, co według mnie jest bardzo ważne na najwcześniejszych etapach rozwoju, równocześnie dając mu szansę na eksperymentowanie i samodzielne szukanie rozwiązań.

Otworzenie Żłobka Montessori jest urzeczywistnieniem moich marzeń, aby stworzyć dla dzieci miejsce, w którym będą otoczone miłością, a z drugiej strony będą miały szanse na rozwój we własnym tempie, w dobrze zorganizowanej przestrzeni.

Pisząc o przestrzeni mam na myśli nie tylko przestrzeń fizyczną - miejsce, którego stała i przejrzysta organizacja umożliwia małemu dziecku orientację, łatwe odnajdowanie poszczególnych przedmiotów, ale przede wszystkim chodzi o przestrzeń psychiczną, poczucie bezpieczeństwa i akceptacji, możliwość rozwoju w granicach jasnych i przejrzystych zasad, możliwość odczuwania zdobywanych i szanowanych osiągnięć, a zatem możliwość osiągania sukcesów, pod okiem troskliwego, mądrego, opiekuńczego, stabilnego, ciepłego, pełnego szacunku dla życia, prawa do odrębności, inności i samodzielności, doświadczonego i rozumiejącego, a jednocześnie potrafiącego stać w cieniu opiekuna. Wieloletnie doświadczenia placówek Montessori na całym świecie pokazują, że jest to świetna metoda, aby dać dziecku to, co najważniejsze – pozwolić mu zostać budowniczym samego siebie – stworzyć człowieka.

Pozwolę sobie tutaj na krótki cytat samej Marii Montessori „Jedno nie ulega wątpliwości: świadoma wola jest potęgą, która rozwija się dzięki ćwiczeniu i pracy. Naszym zadaniem jest wolę kształcić a nie złamać. […] Dlatego ani matka, ani nauczycielka nie zbudują umysłu dziecka. Nie będą jego architektami, mogą jedynie wspierać twórczą pracę jaką wykonuje samo dziecko.”

Może brzmi to nieco anachronicznie, ale w moim przekonaniu meritum jest niezmienne. Jeśli pozwolimy dziecku od najmłodszych lat działać i stopniowo poszerzać swoją samodzielność, poprzez własne działanie poznawać nowe obszary otaczającego świata, doświadczać granic własnych możliwości fizycznych czy poznawczych, a jednocześnie pokazywać, jak je pokonać, będziemy jedynie wspierać jego rozwój. Damy dziecku szansę na samodzielne zbudowanie swojej osobowości, na naturalne uczenie się, podążanie za swoimi zainteresowaniami, na samodzielnie pokonywanie trudności, samodzielne stawianie sobie własnych celów i dążenie do ich osiągnięcia, na zbudowanie silnych fundamentów własnej wartości., a zarazem osobowości.