19/09/2026
💗👗Zapraszamy na opowieść napisaną przez naszą Elę pt. “𝗙𝗶𝗿𝗮𝗻𝗸𝗼𝘄𝗲 𝗵𝗮𝘂𝘁𝗲 𝗰𝗼𝘂𝘁𝘂𝗿𝗲, 𝗰𝘇𝘆𝗹𝗶 𝘀𝘇𝘁𝘂𝗸𝗮 𝘄 𝗻𝗼𝘄𝗲𝗷 𝗼𝗱𝘀𝗹̷𝗼𝗻𝗶𝗲” z przygotowań do konkursu 𝗣𝗼𝗸𝗼𝗹𝗲𝗻𝗶𝗲 𝗻𝗮 𝘀𝗰𝗲𝗻𝗶𝗲 𝟮.𝟬 organizowanego przez Fundacja Biedronki w ramach projektu Danie Wspólnych Chwil z Fundacją Biedronki👍💃😁
🐞𝗗𝗮𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘀𝗽𝗼́𝗹𝗻𝘆𝗰𝗵 𝗰𝗵𝘄𝗶𝗹 𝗻𝗮 𝗯𝗼𝗴𝗮𝘁𝗼
W Starej Kuźni zapadła cisza. Pachnie świeżo parzoną kawą, domowym ciastem i krochmalem z ultramaryną. Panie z KGW Przyjaciele Węgrzc wraz z Seniorami 60+ kończą przygotowania do udziału w konkursie, na który opracowują fotograficzną rekonstrukcję obrazu „Tańczące dziewczęta” Leopolda-Franza Kowalskiego (1856–1931). Zanim jednak panie będą mogły stanąć przed obiektywem, posłuchajmy historii o firankach wyciągniętych z szaf, wspólnym szyciu i rozmowach, bez których żaden porządny projekt KGW nie ma prawa się nie udać 😉
✂𝗙𝗶𝗿𝗮𝗻𝗸𝗶 𝗶𝗱𝗮̨ 𝗽𝗼𝗱 𝗻𝗼𝘇̇𝘆𝗰𝘇𝗸𝗶
Zamiast drogich tiulów panie sięgnęły po sprawdzoną klasykę polskich okien. Ewa, Paulinka, Małgosia, Helenka, Ala i Krysia otworzyły swoje szafy i przekazały na stroje białe firanki. Kiedy Ela zobaczyła cały stos materiału, na chwilę zabrakło jej słów. Potem chwyciła centymetr, szpilki i nożyczki, bo samo wzdychanie sukien jeszcze nigdy nie uszyło.
Ela została projektantką, krawcową i kierowniczką produkcji w jednej osobie. Najpierw zmierzyła całą grupę, co przy tylu energicznych gospodyniach okazało się zadaniem niemal trudniejszym niż samo szycie. Później zabrała się za zamienianie okiennych dekoracji w zwiewne kreacje👗
Na pierwszą przymiarkę weszła Ewa. W zwojach białego żakardu wyglądała trochę jak grecka bogini, tyle że w kwiaty. Maria obserwowała wszystko z fotela i nie szczędziła fachowych uwag.
– Elu, zbierz to mocniej w pasie, bo nam dziewczyny z tych firan powypadają przy pierwszym piruecie!💃
☎𝗠𝗮𝗿𝘆𝘀𝗶𝗮 𝗸𝗼𝗺𝗽𝗹𝗲𝘁𝘂𝗷𝗲 𝗼𝗯𝘀𝗮𝗱𝗲̨
Kiedy suknie zaczęły nabierać kształtów, trzeba było jeszcze zebrać odpowiednią ekipę do zdjęcia. Maria chwyciła za telefon i rozpoczęła casting po węgrzecku😁
– Halo, Zosia? Zostaw na chwilę przetwory, potrzebujemy cię do sztuki! Tak, suknia będzie z firanki. I tak, będziesz tańczyć na zdjęciu dla Fundacji Biedronka!
Marysia dzwoniła do kolejnych pań z taką pewnością, że odmowa właściwie nie wchodziła w rachubę. Do przygotowań dołączyły Halinka, Teresa, Małgosia i Zosia. Pomogła także Natalia, jedna z młodszych koleżanek, która wniosła do grupy energię, uśmiech i kilka pomysłów choreograficznych🫶
🎨𝗪𝗶𝗲𝗹𝗸𝗶 𝗱𝘇𝗶𝗲𝗻́
Stara Kuźnia zamieniła się w garderobę, pracownię i studio fotograficzne jednocześnie. Fotograf Janusz z grona biedronkowych Seniorów ustawiał panie, poprawiał kadry i próbował uchwycić ruch znany z obrazu.
W parku węgrzeckim, na łące z pięknym zielonym tłem, stanęły dwie Ewy, Halinka, Natalia, Ela, Teresa i Małgosia. Maria pilnowała z boku, żeby żadna z tancerek nie zaplątała się we własną kreację. Biel firanek pięknie odbijała światło, a gdy panie ruszyły do pozowania, suknie naprawdę wyglądały lekko i zwiewnie. Jeszcze chwila, a odfrunęłyby razem z karniszami.
Zdjęcia w terenie wyszły znakomicie, a stroje przetrwały dumnie wciągnięte brzuchy, szerokie gesty, śmiech i świętowanie przy herbacie oraz serniku. Tego dnia okazało się, że moda przemija, dobre firanki zostają, a „Tańczące dziewczęta” w wersji 60+ potrafią zrobić prawdziwe widowisko😍
📷👗🎨😍𝗝𝗮𝗸 𝗽𝗼𝘄𝘀𝘁𝗮𝘄𝗮𝗹̷ 𝘇̇𝘆𝘄𝘆 𝗼𝗯𝗿𝗮𝘇
Uchwycenie dynamiki „Tańczących dziewcząt” wymagało nie tylko wyobraźni, lecz także całkiem niezłej kondycji. Fotograf nawoływał:
– Więcej ekspresji! Ruchu! Lekkości!
Jedna z pań odpowiedziała bez namysłu:
– Dziecko, ja mam już swój wiek. Jak jeszcze bardziej ruszę biodrem, to mnie stąd wyniosą!
Kolejna modelka spróbowała widowiskowego obrotu, ale zaplątała się w żakardowe kwiaty i omal nie przerobiła sukni Eli na wersję mini. Dwie Ewy ratowały ujęcie, synchronicznie unosząc brzegi firanek, żeby uzyskać efekt wiatru. Natalia zastygła w pozie baletnicy z zawodowym uśmiechem, a Teresa mimo bolącego kolana wykonała wyskok z gracją, której mogłaby jej pozazdrościć niejedna nastolatka.
Efekt przypominał „Jezioro łabędzie” przeniesione na węgrzecką łąkę. Było trochę zamieszania, dużo śmiechu i dokładnie tyle sztuki, ile potrzeba, żeby wspólne spotkanie i nasza ostateczna rekonstrukcja obrazu zostały w pamięci na długo...💃👗
