Mój dawny Wrocław

Gmach Główny Uniwersytetu Wrocławskiego widziany od północy w latach 1973-1975. W centrum kadru kawiarnia Między Mostami.

📷 Fot. Stefan Arczyński

1975 rok - Nieistniejąca kamienica nr 56 przy ulicy Jedności Narodowej w obiektywie Grzegorza Wdowiaka.

📷 Fot. Dolnośląska Biblioteka Cyfrowa

W narożnej kamienicy nr 10 przy placu Kościuszki działał sklep papierniczy Emmo Delahona. Kilkadziesiąt metrów dalej, w kamienicy nr 4 przy Świdnickiej, swój lokal prowadził Karl Sowa. Te adresy zniknęły z mapy miasta po 1945 roku.

Na ich miejscu powstała Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa (KDM) – pierwsze od podstaw zaprojektowane powojenne osiedle we Wrocławiu. Budowę zrealizowano w latach 1954–1958 według projektu zespołu Romana Tunikowskiego z Miastoprojektu.

To nie był przypadkowy układ. KDM zaplanowano jako zwarte kwartały z 5-kondygnacyjną zabudową, usługami w parterach, podcieniami i wysokimi dachami. Całość miała pomieścić około 4 tysięcy mieszkańców – w realiach odbudowującego się miasta była to konkretna odpowiedź na brak mieszkań.

Choć utrzymana w stylu socrealizmu, KDM wyróżnia się oszczędniejszą formą niż porównywalne realizacje z tego okresu w innych miastach. Od 1994 roku zespół objęty jest ochroną konserwatorską jako świadectwo powojennej urbanistyki i architektury.

Skrzyżowanie ulic Skwierzyńskiej oraz Owsianej w latach 1910/2026. Widok na obecne Technikum nr 15 im. Marii Skłodowskiej-Curie. Budowę budynku zrealizowano w latach 1909-1910 i początkowo znajdowała się tu Miejska Szkoła Średnia dla Dziewcząt imienia Cesarzowej Augusty (niem. Augusta-Schule Städtische Oberschule für Mädchen). W wyniku prowadzonych działań wojennych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 roku budynek znaczenie ucierpiał. Odbudowany został w znacznie uproszczonej formie modernistycznej. Po oddaniu do użytku w 1950 roku mieściły się tu m.in. Technikum Przemysłu Włókien Sztucznych Ministerstwa Przemysłu Chemicznego, Technikum Chemiczne, a także Technikum Gazownicze.

Ulica Tęczowa na zestawieniu porównującym lata 1962/2026.

📷 Fot. Tomasz Olszewski/własne

Ulica Spiżowa (niem. Alexisstraße) na zestawieniu porównującym lata 1917/2026.

Brochów - skrzyżowanie ulic Mościckiego oraz Birmańskiej na zestawieniu porównującym lata 1900-1910 oraz widok współczesny. Od 1939 roku do 1951 Brochów był niezależnym miastem – z Ratuszem, burmistrzem i własnym budżetem. Potem stał się zapomnianą częścią Wrocławia, którą niedawno odkryli deweloperzy. Brak większości kamienic na porównaniu wynika z faktu zażartych walk o Festung Breslau.

Plac Solny widziany z południowo-zachodniego narożnika Rynku na początku XX wieku oraz widok współczesny.

Chcesz zobaczyć jak zmienił się Wrocław przez pryzmat 100 lat? Książka Mój dawny Wrocław jest świetną propozycją. Link w sekcji komentarzy ⬇️⬇️

Jatki (niem. Fleischbänke) to jeden z najpiękniejszych i najczęściej odwiedzanych przez turystów zakątków Wrocławia. Dawniej znajdowały się tu kramy, na których od średniowiecza sprzedawano mięso. Z czasem zaczęły one pełnić funkcję domów mieszkalnych. W czasie działań wojennych znaczna część zabudowy uległa zniszczeniu, dlatego obecnie możemy podziwiać jedynie odbudowaną północną pierzeję. Współcześnie znajdują się tu sklepy z pamiątkami z pamiątkami oraz galerie.