เส้นด้าย - Zendai

มาแล้วครับ พี่น้องหาดใหญ่ พรุ่งนี้ เจ็บป่วยทั่วไป อย่าลืมนึกถึง #รถเส้นด้าย

สู้ดิทุกคน

"ลุงเจ็บเหลือเกิน ลุงไม่อยากอยู่อีกแล้ว"
คือคำที่คริส โปตระนันทน์ ผู้ก่อตั้งกลุ่มเส้นด้ายได้ยินจากปากคุณลุงท่านหนึ่ง ในระหว่างการลงพื้นที่ที่จังหวัดกาญจนบุรี

บ้านหลังนั้นไม่เล็กเกินไป ไม่เก่าเกินอยู่ ไม่รั่วจนเปียกฝน และเพิ่งถูกปรับปรุงจนมีสภาพที่พออยู่ได้ แต่สิ่งที่แทรกอยู่ในทุกอณูของบ้านหลังนั้น คือความโดดเดี่ยว กลิ่นของของเสีย และเสียงแห่งความเจ็บปวดที่ไม่มีใครได้ยิน

คุณลุงเป็นผู้ป่วยติดเตียงที่ใช้ชีวิตเพียงลำพัง ด้วยสายสวนปัสสาวะที่เต็มจนปริ่มจะย้อนเข้าสู่ร่างกาย กับผ้าอ้อมผู้ใหญ่ที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนเป็นเวลาหลายวัน ผิวหนังของลุงบางส่วนตายไปแล้ว แผลกดทับระดับ 3 ปรากฏชัด ลึกพอจะเห็นชั้นไขมัน น่าตกใจว่าความเจ็บปวดถึงขั้น “ไม่อยากอยู่อีกแล้ว” นั้น มันมีอยู่จริง

ที่น่าแปลกใจคือ ลุงไม่ได้อยู่ในบ้านทรุดโทรม ผ้าอ้อมไม่ได้ขาดแคลน และแม้แต่เจ้าหน้าที่ อสม. ก็อยู่หน้าบ้านในขณะที่เราเข้าไปช่วย แต่สิ่งแรกที่ได้ยินจากปากเจ้าหน้าที่ซึ่งได้รับค่าตอบแทนจากภาครัฐคือ...
“ไม่มีใครเข้าช่วยหรอกค่ะ”

เราตั้งใจมาแจกผ้าอ้อม แต่เราจากบ้านหลังนี้ไม่ได้ในฐานะผู้แจกของ เราออกจากบ้านในฐานะผู้เร่งนำตัวผู้ป่วยเข้าสู่การรักษาอย่างเร่งด่วน

เพราะเรารู้ว่า หากช้าอีกเพียงสองหรือสามวัน แผลกดทับที่ไม่มีใครดูแล และสายสวนปัสสาวะที่ไม่มีใครเปลี่ยน อาจนำพาคุณลุงเข้าสู่ภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด และอาจไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำลา

ในการนี้เราขอขอบคุณ ดร.แนน อังสณา เนียมวณิชกุล กรรมการบริหารมูลนิธิ, คุณแมค นนทวัฒน์ บุญบา ผู้อำนวยการมูลนิธิเส้นด้าย และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) ที่ได้ร่วมประสานกับโรงพยาบาลท่าม่วง และหน่วยงานสาธารณสุขในพื้นที่ ให้คุณลุงได้รับการดูแลตามสิทธิที่ท่านพึงมี

เพราะในความเป็นจริง ระบบแห่งความหวังนั้นมีอยู่แล้ว
ระบบที่สปสช.สร้างไว้นั้นดี
มีสิทธิ มีสวัสดิการ มีเครื่องมือพร้อมดูแลประชาชนทุกคน

แต่คำถามที่เราควรถามให้ดังกว่านั้นคือ
“ทำไมไม่มีใครใช้มันให้เต็มที่?”
“ทำไมพื้นที่ไม่ขับเคลื่อนในวันที่ไม่มีใครมอง?”

เรายังเชื่อว่าประเทศไทยมีระบบที่ดีอยู่แล้วในหลายส่วน แต่ระบบใดก็ไร้พลังหากขาดคนที่มีใจในด่านหน้า ขาดการเอื้อเฟื้อกันในระดับชุมชน และขาดความกล้าที่จะก้าวเข้าไปใส่ใจ แม้จะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ ของลุงคนหนึ่ง

วันนี้คุณลุงอยู่ในการดูแลของทีมแพทย์แล้ว และเราหวังว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดจะเป็นเพียงอดีต

แต่คำถามต่อสังคมไทยยังคงอยู่
เราจะรอให้ใครคนหนึ่ง "ตาย" ก่อนหรือ?
เราถึงจะยอม "เริ่มต้นดูแล" กันอย่างแท้จริง

ซึ้งจริงๆ เวลาที่ได้มาเจอ

สก. เส้นด้าย เคยเตือนในสภากทม. ว่า ผู้ว่าควรลดความสนใจจากตึกถล่ม ให้สนใจไข้หวัดใหญ่ ตอนนี้ผู้ป่วยโควิดและไข้หวัดใหญ่สูงขึ้นมาก และมีการเสียชีวิตแล้ว
(โควิด ตาย 5 หวัดใหญ่ 2) โชคดีจังที่คนไม่ต้องรอถึงงานBKK expo

พรุ่งนี้ เตรียมตัวพบกับความเปลี่ยนแปลงใหญ่
สมาชิกพรรคเจอกัน
ที่โรงแรมรอยัลรริเวอร์ เวลา 8.30น.
เวลา 12.30 น. เชิญทุกคนเสวนาเศรษฐกิจไทย “โลกกำลังจะพัง คนไทยจะอยู่อย่างไร“ ตัวแขกรับเชิญ ขออุบไว้

สารจากหัวหน้าพรรคค่ะ

สมาชิกพรรค อย่าลืมมาประชุมใหญ่กันนะ
พรุ่งนี้ 8 โมงครึ่ง โรงแรมรอยัลริเวอร์ เขตบางพลัดกรุงเทพมหานคร 

-จดหมายลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคเส้นด้าย-

พรรคเส้นด้ายก่อตั้งขึ้นจากความหวัง
ความหวังที่ว่าประชาชนธรรมดา สามารถรวมพลังกันขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนแปลงประเทศนี้ได้
ไม่ใช่ด้วยการใช้อำนาจ ไม่ใช่ด้วยเงินทุนมหาศาล
แต่ด้วยการยืนหยัดในความจริง ด้วยความตั้งใจ และด้วยหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อระบบที่บิดเบี้ยว

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เราได้เห็นพรรคเส้นด้ายค่อย ๆ เป็นที่รู้จักในสังคม
จากพรรคเล็กที่ไม่มีใครนึกถึง กลายเป็นพรรคที่มีคนพูดถึงในทุกพื้นที่
จุดเปลี่ยนสำคัญที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว คือเหตุการณ์ที่ ส.ก.พีรพล กนกวลัย เลขาธิการพรรค กล้าพูดถึงประเด็นที่ไม่มีใครกล้าพูด เรื่อง “ศพใต้ตึกสตง.” กับ “คนไทยที่ยังรอความยุติธรรม”

ในขณะที่หลายฝ่ายเลือกจะเงียบ เลือกจะรักษาภาพลักษณ์
เราเลือกพูดความจริง และนั่นทำให้คนจำนวนมากหันมาฟังเรา
ประชาชนหลายพันคนตัดสินใจสมัครเป็นสมาชิกพรรคเส้นด้ายในเวลาไม่กี่วัน
จากพรรคเล็ก ๆ ที่เคยมีสมาชิกไม่ถึงหลักพัน วันนี้เรามีสมาชิกเกิน 10,000 คนแล้ว

ผมเชื่อว่าการเติบโตของพรรค ควรสะท้อนเจตจำนงของประชาชน
ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง
และนั่นคือเหตุผลที่ผมขอลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคเส้นด้ายในวันนี้

เพราะพรรคที่เชื่อในประชาธิปไตย ต้องเปิดพื้นที่ให้กับการเลือกตั้งภายในพรรค
ให้สมาชิกใหม่ได้ร่วมกำหนดอนาคตของพรรคด้วยตนเอง
ไม่ใช่ให้ใครคนใดคนหนึ่งอยู่เหนือเสียงของมวลชน

เนื่องจากในวันพรุ่งนี้ วันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2568 จะมีการประชุมใหญ่ของพรรคเส้นด้าย ที่โรงแรมรอยัลริเวอร์ พอดี พรุ่งนี้ผมจะไปใช้สิทธิ์ในฐานะสมาชิกพรรคคนหนึ่งด้วย ผมหวังว่า การเลือกตั้งหัวหน้าพรรคคนใหม่ ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้จะลุล่วงไปด้วยดี และด้วยหนทางประชาธิปไตย เราจะได้หัวหน้าพรรคที่เหมาะสม กับสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน 

ผมขอเป็นคนแรก ที่ยอมสละตำแหน่ง
เพื่อยืนยันว่า เส้นด้ายยังคงเป็นพรรคที่ยึดมั่นในหลักการประชาธิปไตยอย่างแท้จริง
แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย
แต่ผมเชื่อว่าการเปิดโอกาสให้ประชาชนเลือกผู้นำใหม่
คือการลงทุนที่สำคัญที่สุดของพรรคในระยะยาว

แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ต้องพูดความจริงอีกเรื่องหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ประเทศไทยวันนี้ กำลังเข้าสู่วิกฤตหลายระลอก
ไม่ใช่แค่เศรษฐกิจ ไม่ใช่แค่สังคม แต่คือ อธิปไตยของชาติ

สถานการณ์สงครามระหว่างรัสเซียและยูเครน ยังไม่มีท่าทีว่าจะยุติ
ในขณะเดียวกัน ความตึงเครียดระหว่างจีนและไต้หวันก็กำลังจะปะทุ
หากสงครามเกิดขึ้นในคาบสมุทรจีนใต้หรือคาบสมุทรเกาหลี
ประเทศไทยจะกลายเป็น “หมากตัวเล็ก” ในวิกฤตภูมิรัฐศาสตร์ที่ไม่มีใครไว้ชีวิต

คำถามคือ…
ใครในแวดวงการเมืองไทยวันนี้ ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความเสี่ยงระดับโลกแบบนี้?
ใครที่ไม่ยอมขายความเป็นกลางของไทยให้มหาอำนาจใด?
ใครที่กล้าเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากภายนอกโดยไม่ยอมก้มหัว?

ผมไม่เห็นคำตอบจากหัวหน้าพรรคใดในวันนี้
ไม่ว่าจะเป็น นายกอุ๊งอิ๊ง หรือ เท้ง ผู้นำแห่งพรรคส้ม
พวกเขาอาจจะเก่งเรื่องการตลาด การพูดใน TikTok
แต่ในสนามความมั่นคง พวกเขายังไม่แม้แต่จะเริ่มต้นคิดอย่างเป็นระบบ

ประเทศไทยกำลังถูกบีบจากภัย ทั้งจากภายนอกและภายใน
ภัยจากภายนอก เราเสี่ยงต่อการตกเป็นเบี้ยล่างทางภูมิรัฐศาสตร์
ขณะที่ภัยจากภายใน เรากำลังถูกกัดกินอธิปไตยจาก “ระบบใต้โต๊ะ”

ณ ปัจจุบัน แรงงานต่างด้าวผิดกฎหมาย จำนวนมหาศาล กำลัง หลั่งไหลเข้ามาในประเทศอย่างหยุดไม่อยู่ ว่ากันว่า วันนี้แรงงานเถื่อนเหล่านี้มีตัวเลขกว่า 10 ล้านคน
และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เจ้าหน้าที่รัฐของเรานั่นแหละที่เปิดประตูให้ต่างด้าว
ไม่ใช่ด้วยความไม่รู้ แต่ด้วย “สินบน” และผลประโยชน์ที่แบ่งกันอย่างเงียบๆ

สิ่งที่ตามมาไม่ใช่แค่ “แรงงานราคาถูก”
แต่คือความเสียหายต่อระบบแรงงานไทยโดยรวม
ค่าจ้างไม่ขยับ คนไทยไม่มีงานทำ งานในมือหลุดไปต่างด้าว
และเมื่อพูดเรื่องนี้ ก็จะมีบางคนออกมาด่าว่า “เหยียดชาติพันธุ์” ทั้งที่ความจริงคือ “เรากำลังเสียอธิปไตยทางเศรษฐกิจ”

ในอดีต ถ้าศัตรูจะเข้าประเทศไทย พวกเขาต้องแลกด้วยเลือด
แต่วันนี้ ศัตรูเดินเข้ามาได้ง่ายกว่าซื้อของออนไลน์
และเจ้าหน้าที่คนไทยบางคนก็คือผู้เปิดประตูให้

ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลชุดนี้ของพรรคเพื่อไทย ยังแสดงความใกล้ชิดกับรัฐบาลกัมพูชา
ทั้งที่ทหารเขมรเพิ่งล้ำแดน และมีการร้องเพลงชาติเขมรในดินแดนไทย
ถามจริงๆ ประเทศไหนในโลกที่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น โดยไม่มีคำตอบจากรัฐบาล?

รัฐบาลชุดนี้ไม่เพียงอ่อนแอทางความมั่นคง
แต่ยังอ่อนแอทางศักดิ์ศรีแห่งชาติ

เพราะเหตุนี้ทั้งหมด ผมจึงเชื่อว่า พรรคเส้นด้ายต้องการผู้นำคนใหม่
คนที่เด็ดขาดกว่าผม
แข็งแกร่งกว่า
พร้อมชนทั้งระบบ
และกล้านำพาประเทศให้หลุดพ้นจากวงจรของความกลัวและการประนีประนอมกับความผิด

วันนี้ผมขอลงจากตำแหน่ง
ไม่ใช่เพราะหมดศรัทธา
แต่เพราะผมยังศรัทธาในพรรคเส้นด้าย
และศรัทธาในประชาชนที่เลือกจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงประเทศไทยด้วยตนเอง

ผมขอลาออกจากการเป็นหัวหน้าพรรคเพื่อเปิดทางให้สมาชิกเลือกคนที่เหมาะสม
โดยผมยืนยันที่จะสนับสนุนพรรคนี้ต่อไป ไม่ว่าจะอยู่ในบทบาทไหนก็ตาม

คริส โปตระนันทน์
อดีตหัวหน้าพรรคเส้นด้าย
25 เมษายน 2568