Siamrecorder-บันทึกสยาม

https://youtu.be/pNjuPCcIFNo?si=6-veBUiwbThUfASw
“เพลงอุทัยธานีศรีเมือง” เป็นเพลงที่ผู้ว่าเวทย์ นิจถาวร ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดอุทัยธานีในสมัยนั้นได้ให้คณะสุนทราภรณ์ เป็นผู้แต่งและขับร้องให้เป็นเพลงประจำจังหวัดอุทัยธานี โดยมีนายพลาดิศัย สิทธิธัญกิจ เป็นผู้ประสานเนื้อร้องและดำเนินการจัดทำเพลงนี้
ผู้แต่งคำร้อง พร พิรุณ
ผู้ขับร้อง บุษยา รังษี

เพลงอุทัยธานีศรีเมือง บุษยา รังษี Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

ฟังเพลงเถิดชื่นใจ...คิดถึงกุหลาบปากซัน

กุหลาบปากซัน - ท้าวบัวเงิน เพลง"กุหลาบปากซัน" ขับร้องโดยท้าวบัวเงิน ไพเราะมากขอขอบคุณเจ้าของเพลง และนักร้องขอขอบคุณเจ้าของสวนมังคุ....

หนังสือหลักของการอ่าน โบราณคดีประวัติศาสตร์ ศิลปประเพณี วัฒนธรรมและงานช่าง หาซื้อได้ท่ร้านศิลปากร..เทเวศร์ จะได้หนังสือราคาถูกและไม่เสียรู้..ไปเลือกดูกันครับ

“ฮารัปปัน”ภูมิอารยธรรมเก่าสุดลุ่มแม่น้ำสินธุ
เมื่อ๔๕๐๐ปีก่อนได้มีอารยธรรมเกิดขึ้นบนโลก๔แห่งได้แก่ อารยธรรมอียิปต์ในแถบลุ่มน้ำ Nile อารยธรรมเมโสโปเตเมียในแถบลุ่มน้ำ Tigris กับ Euphrates อารยธรรมจีน ในแถบลุ่มน้ำเหลือง และอารยธรรมฮารัปปา (Harappa) ในแถบลุ่มน้ำสินธุ (Indus) ของปากีสถาน ด้วยเหตุที่ อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นแหล่งอารยธรรมยุคแรกของโลกในยุคสำริดเมื่อประมาณ๒๕๐๐-๑๙๐๐ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งสร้างความสนใจใคร่รู้ถึง ยุคฮารัปปัน แหล่งโบราณคดีแห่งนี้อยู่ที่ปากีสถานหรืออินเดียโบราณ ด้วยมีการค้นพบว่าในอดีตนั้นเป็นแหล่งกำเนิดวัฒนธรรมที่เก่าสุด เริ่มจากเมืองอัมรี(Amri)บริเวณปากแม่น้ำสินธุ มีอายุก่อนคริตกาลถึง๔,๐๐๐ปีจากการพบเครื่องปั้นดินเผาระบายสี คล้ายของเมโสโปเตเมีย เมืองฮารับปา และแหล่งโบราณคดีโมเฮนโจ-ดาโร อายุ๒๖๐๐-๑๙๐๐ปีและแหล่งโบราณคดีชุคาร์ และจันหุดาโร อายุ๑๐๐๐-๕๐๐ปี สำหรับแหล่งโบราณคดีที่ได้รับการขุดค้นแล้ว๒แห่ง คือ เมืองฮารับปา และโมเฮนโจ – ดาโร ซึ่งทั้งสองแห่งนี้มีอารยธรรมเหมือนกันทุกประการ แม้จะอยู่ห่างกัน๖๐๐กิโลเมตรก็ตาม ด้วยพบจารึกอักษรภาพและจารึกจำนวนมากที่อ่านไม่ออกจึงจัดเป็นสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์(Pro history)ของโลกและอินเดีย แต่ด้วยเหตุที่ช่วงเวลาของอารยธรรมแห่งนี้ดำรงอยู่ค่อนข้างสั้นคือมีเวลาอยู่ประมาณ๗๐๐ปีเท่านั้นประกอบกับหลักฐานโบราณวัตถุในอารยธรรมนี้พบน้อย และเป็นภาษาเขียนก็ยังไม่มีใครอ่านออก จึงทำให้มีการรับรู้กันค่อนข้างน้อยเมื่อเปรียบกับอารยธรรมโลกในแหล่งอื่นๆ จุดเริ่มต้นการพบนั้นสืบจาก Sir John Marshall ผู้อำนวยการกองสำรวจโบราณคดีของอังกฤษได้สำรวจหาแหล่งโบราณคดีในลุ่มน้ำสินธุได้ขุดพบซากเมืองโบราณขนาดใหญ่ที่หมู่บ้านฮารับปาและต่อมา Sir Mortimer Wheeler และ Rahhal Das Baneji แห่งกองสำรวจโบราณคดี Archaeological Survey ได้พบซากเมืองโบราณอีกแห่งเมืองโมเฮนโจ ดาโรอยู่ห่างจากฮารับปาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ๕๖๐กิโลเมตรและมีอายุน้อยกว่าฮารับปาประมาณ๑,๐๐๐ ปี หลังจากสงครามโลกครั้งที่๒ นักโบราณคดีชาวอินเดียและปากีสถานได้สำรวจพบหมู่บ้านขนาดเล็กของอารยธรรมนี้อีกกว่า๑,๐๐๐แห่งมีบริเวณตั้งแต่ปากแม่น้ำนามทา(Narmada)ในอินเดียตะวันตก ไปทางเหนือข้ามแคว้น Gujarat และ Kutch จนถึงแคว้น Sind และด้านตะวันตกนั้นเริ่มตั้งแต่แคว้น Punjab จนถึงเมืองRajasthanหมู่บ้านส่วนใหญ่นั้นตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำและในหุบเขาของแม่น้ำสินธุ ประมาณว่าเป็นชุมชนกลุ่มแรกที่มาตั้งรกรากในลุ่มแม่น้ำสินธุเมื่อประมาณ๔๐๐๐ ปีก่อนคริสตกาลจนถึง๒๗๐๐ปีก่อนคริสตกาล ผู้คนได้รวมตัวกันสร้างเมืองใหญ่ขึ้นสองเมืองโดยมีผังเมืองแบบเดียวกัน จุดเด่นของเมืองฮารับปานั้นมีป้อมปราการบนเนินดินและเชิงปราการ มีโรงช่าง และลานปูอิฐสำหรับเป็นพื้นที่สีข้าว บริเวณทั้งหมดมีความกว้าง๑๙๘ เมตร และยาว๕๙๖ เมตร ส่วนป้อมปราการที่โมเฮนโจ ดาโรนั้นมีสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถานอาบน้ำขนาดใหญ่ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่กว้าง ๗ เมตร ยาว๑๒ เมตร และลึก๒.๔๗ เมตร เชื่อว่าน่าจะใช้ในพิธีสรงน้ำชำระบาปซึ่งถือว่าเป็นต้นแบบพิธีอาบน้ำในพิธีกรรมศาสนาฮินดูในสมัยต่อมา สิ่งก่อสร้างที่น่าสนใจของฮารัปปาคือมีถนนใหญ่๑๒สายขนาดกว้าง๓-๙เมตรโดยแนวถนนนั้นถูกตัดตรง พื้นที่จึงถูกแบ่งเป็นตาราง โดยสร้างที่อยู่อาศัยด้วยอิฐและตั้งอยู่เรียงรายอยู่ตามถนนซอย ทุกหลังนั้นมีพื้นที่กว้าง มีบ่อน้ำ ที่ระบายน้ำ และมีห้องน้ำที่เป็นที่นั่งหรือส้วม ที่นี่พบรูปปั้น ตุ๊กตาเทพเจ้า ผู้คนในเมืองมีอาชีพชาวนา ชาวประมง เลี้ยงสัตว์ ช่างฝีมือ ช่างไม้ ช่างโลหะ ช่างปั้นช่างแกะอัญมณี เครื่องใช้ในบ้านนั้นทำด้วยดินเหนียวและไม้แกะสลัก ยังไม่รู้จักใช้เหล็ก แต่มีการค้าขายต่างเมืองโดยนำลูกปัด งาช้าง ทองคำ โกเมน หินโมกไปขาย แล้วซื้อผ้าและน้ำมันหอมกลับมาโดย ใช้วัวเทียมเกวียนเพื่อเดินทางไกลไปเมืองอูร์(Ur)ในเมโสโปเตเมีย ที่น่าสนใจมากนั้นคือตราประทับจำนวนมากซึ่งทำจากหินสบู่และสลักเป็นรูปสัตว์พร้อมสัญลักษณ์ต่างๆสำหรับใช้ประทับลงบนหีบห่อสัมภาระที่บรรทุกไปขายแสดงสัญลักษณ์เจ้าของ ภาพที่สลักมีลวดลายแปลกเฉพาะของอารยธรรมแห่งนี้ จากการที่เป็นพื้นที่เกษตรกรรมนั้นเมืองฮารัปปาจึงล่มสลายลงด้วยเหตุน้ำท่วมทิ้งอะไรๆให้สำรวจและขุดค้นเพื่อเรียนรู้กันต่อไปอีก.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

เชิญไปชมครับ

จดหมายเหตุชาวบ้าน-บันทึกนี้เป็นงานของนักเรียนที่จดลงสมุดไว้เมื่อประมาณ๒๕๐๓ อายุบันทึกก็๕๘ปี มีสาระสำคัญอยู่มากกมายโดยเฉพาะวิจารณ์เรื่อง เจ้าชีวิต หากทิ้งชั่งกิโลขายก็น่าเสียดาย-ฝากไว้เป็นจดหมายเหตุชาวบ้านครับ

ขอบคุณทุกท่านท่ีเข้ามาชม หากส่งข้อมูลด้านประวัติศาสตร์
โบราณคดี และศิลปวัฒนธรรมแบ่งปันความรู้กัน ก็จะสร้างประโยชน์ให้มีการเรียนรู้ไปพร้อมกัน

Siamrecorder-บันทึกสยาม SIAMRECORDER -บันทึกสยาม โครงการการศึกษาเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น