03/06/2026
ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ШУКУФОИИ ВАТАН АСТ
https://www.facebook.com/share/p/1BHa1DJRFG/
Ҳақиқатан Ваҳдати миллӣ шукуфоии Ватан аст, зеро дар давлате, ки сулҳу амонӣ ва дӯсти ҳукумфармост, он давлат рӯз то рӯз гул-гул мешукуфад, иқтисодиёташ тадриҷан меафзояд, ҳам аз ҷиҳати сиёсӣ ва ҳам аз ҷиҳати фарҳангӣ пеш меравад.
Маҳз бо кӯшишҳои пайгиронаи Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон миллати парешон сарҷамъ омад, мамлакат обод шуд, пеш рафт, гул-гул шукуфт ва имрӯз дар чеҳраи ҳар фарзанди тоҷику тоҷикистонӣ нишоту хурсандист, ваҳдату сулҳ падидор аст.
Имрӯз мо фарзандони бонангу баномуси миллат бо сулҳу ваҳдати кишвари азизамон меболем ва ифтихор мекунем. Пояи сулҳу осоиштагӣ дар ин сарзамини ҳамешабаҳор ба ҳадди бузург мустаҳкам гаштааст, зеро онро фарзанди фарзонаи кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон устуворӣ бахшида, такягоҳ мебошанд.
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониашон қайд намуданд, ки “Мову шумо бояд як нуктаи бисёр муҳимро ҳамеша ва дар ҳама ҷой дар хотир дошта бошем, ки мо танҳо як Ватан, як сарзамини воҳиду муқаддас дорем ва дар ҷаҳон моро бо номи давлату Ватани маҳбубамон Тоҷикистон мешиносанд ва эҳтиром мекунанд”.
Бинобар ин, ваҳдати миллиро бешубҳа, метавон ҳамчун самараи талошҳои хурду бузурги Ватани азизамон маънидод кард ва маҳз ба ҳамин хотир, ҳар яки мо вазифадорем, ки онро мисли гавҳараки чашм ҳифзу нигоҳдорӣ намоем.
Агар ба таърих назар афканем, дар солҳои навадум халқи тоҷик ба ҷанги шаҳрвандӣ дучор гардид, ки чандин ҳазор нафар ҳамдиёронамон куштаю қариб як миллион нафар гуреза ва муҳоҷир шуданд. Ҳукумати қонунӣ воқеан вуҷуд надошту бесарусомонӣ дар кишвар ҳукмфармо буд.
Коршиносону сиёсатмадорони дохилию хориҷӣ ба ин ақида буданд, ки ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон дуру дароз идома хоҳад ёфт ва он қариб метавонист давлати моро ба нестӣ оварда расонад. Хатари маҳв шудан ва аз харитаи ҷаҳон нест гардидани Тоҷикистон ба миён омада буд.
Дар ин вазъият барои мамлакат сарваре лозим буд, ки барои сулҳу ваҳдати миллӣ ҷони худро дареғ надорад ва манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои маҳалу гурӯҳ ва минтақа болотар гузорад. Аммо дар Тоҷикистони оғӯштаи хуну оташи ҷанг ва мотамзада касе ҷасорат намекард, ки вазифаи басо сангину масъулро ба дӯши худ гирад.
Моҳи ноябри соли 1992 намояндагони мардумӣ дар шаҳри Хуҷанд (дар мавзеи таърихии он Қасри Арбоб) Иҷлосияи ғайринавбатии 16-уми Шурои Олиро доир намуда, аз миёни бисёр шахсиятҳои шинохта муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ба сарварии Тоҷикистон пазируфтанд.
Бори аввал дар таърихи Тоҷикистон шахсе ба мансаби давлат баромад, ки аз миёни мардуми заҳматкаш ва ҳамдарди миллат буд. Ба бахти мардуми Тоҷикистон сулҳи бебозгашт ба даст оварда шуд ва қувваҳои мухолифи кишвар ба ҳам оварда, аз ҷанги бемаънӣ, тарафҳо билохира оғӯши бародарӣ ба рӯи ҳам боз намуданд. Бо вуҷуди ин, мавқеъҳо ҳанӯз ниҳоят дур ва ранҷишҳо басо зиёд буданд.
Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввал роҳи ҳалли мушкилотро дар ҷомеа ва ба вуҷуд овардани сулҳу салоҳ дар мамлакатро дар машварат ва гуфтушуниди миёни Ҳукумати Тоҷикистон ва мухолифин медид ва барои амалӣ кардани ин нақша саъю талошҳо меварзид. Билохира 27 июни соли 1997 дар шаҳри Маскав мулоқот баргузор гардид, ки бо таъсиси Комиссияи оштии миллӣ ва имзои “Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ” анҷом пазируфт.
Президенти мамлакат бори дигар ба ҳамватанон муроҷиат намуда таъкид доштанд, ки “Бо назардошти ин руҳияи илҳомбахш ва иттиҳоди ҷовидонии миллат айни муддаост, ки рӯзи 27-уми июнро дар кишварамон Рӯзи Ваҳдати миллӣ эълон намоем ва ин санаи фархундаро ҳар сол ба таври умумихалқӣ ид кунем”.
Мо шаҳрвандони ин диёри биҳиштиро ифтихор мебояд, аз он, ки чунин Ватани зебо насибамон шудаву дар фазои сулҳу дӯстӣ ва ризоияту Ваҳдати миллӣ умр ба сар мебарем. Аз мо фарзандони ин миллат ва шаҳрвандони ин давлат чизе талаб намегардад, ҷузъ ин ки ба қадри ҷоннисориҳои бузургону аҷдодони миллати хеш расида, даст ба дасти ҳам гирифта, мушти пурзӯре шавем, пароканда набошем ва ин миллату ин Ватанро, ки тоҷику Тоҷикистон ном доранд, ҳимоя карда, муттаҳиду дӯст, бародару баробар бошем ва Ваҳдати миллиамонро ҳифз намоем, чунки бақои миллат дар Ваҳдати миллист.
Бураков Амриддин,
Муовини директори МД “Марказҳои машваратӣ ва омодагии пеш аз сафари муҳоҷирони меҳнатӣ” дар шаҳри Душанбе
_____________________
НАЦИОНАЛЬНОЕ ЕДИНСТВО – ЗАЛОГ ПРОЦВЕТАНИЯ РОДИНЫ
Действительно, национальное единство — это процветание родины, потому что в государстве, где царят мир, безопасность и дружба, это государство процветает день за днем, его экономика постепенно растет, и оно прогрессирует как в политическом, так и в культурном плане. Благодаря настойчивым усилиям Лидера нации, Основателя мира и национального единства, Президента страны, уважаемого Эмомали Рахмона, разрозненная нация объединилась, страна процветала, развивалась, расцветала, и сегодня на лицах каждого таджика и таджикского ребенка сияют радость и счастье. Сегодня мы, почтенные и достойные дети нации, гордимся миром и единством нашей любимой страны.
Фундамент мира и спокойствия на этой земле вечной весны стал намного прочнее, потому что он укреплен и поддержан почтенным сыном страны, уважаемым Эмомали Рахмоном.
Основатель мира и национального единства – Лидер нации, Президент страны, уважаемый Эмомали Рахмон, в одной из своих речей отметил: «Мы и вы должны всегда и везде помнить об одном очень важном моменте: у нас только одна Родина, одна единая и священная земля, и в мире нас знают и уважают под именем нашего любимого государства и родины, Таджикистана». Поэтому национальное единство, несомненно, можно рассматривать как плод малых и больших усилий нашей любимой Родины, и именно поэтому каждый из нас обязан защищать и оберегать её, как зеницу ока.
Если мы посмотрим на историю, то увидим, что в девяностые годы таджикский народ столкнулся с гражданской войной, в которой погибли несколько тысяч наших соотечественников, а почти миллион человек стали беженцами и иммигрантами. Законного правительства фактически не существовало, и в стране царил хаос.
Отечественные и зарубежные эксперты и политики считали, что гражданская война в Таджикистане затянется надолго и может почти привести к разрушению нашего государства.
Существовала угроза уничтожения и исчезновения Таджикистана с карты мира. В этой ситуации стране был нужен Лидер, который не пожалел бы жизни ради мира и национального единства и поставил бы национальные интересы выше интересов местных жителей, групп и регионов.
Однако в Таджикистане, объятом кровью и огнем войны и охваченном трауром, никто не осмеливался взяться за столь сложную и ответственную задачу.
В ноябре 1992 года народные представители провели внеочередное заседание 16-го Верховного Совета в городе Худжанд (в его историческом месте, в дворце Арбоб) и среди многих известных личностей признали уважаемого Эмомали Рахмона главой Таджикистана.
Впервые в истории Таджикистана человек из числа трудолюбивого и сострадательного народа поднялся на государственный пост. К счастью для народа Таджикистана, был достигнут необратимый мир, и противоборствующие силы страны, после бессмысленной войны, наконец, открыли друг другу объятия братства. Однако позиции по-прежнему были очень далеки друг от друга, а обиды — очень велики.
С самого начала Президент страны уважаемый Эмомали Рахмон видел путь к разрешению конфликта в обществе и установлению мира и гармонии в стране посредством консультаций и переговоров между Правительством Таджикистана и оппозицией и прилагал усилия для реализации этого плана. Наконец, 27 июня 1997 года в Москве состоялась встреча, которая завершилась созданием Комиссии по национальному примирению и подписанием «Соглашения об установлении мира и национального согласия».
Президент страны вновь обратился к своим соотечественникам и подчеркнул: «Учитывая этот вдохновляющий дух и вечное единство нации, уместно объявить 27 июня Днем национального единства в нашей стране и ежегодно отмечать эту славную дату на общенациональном уровне».
Мы, граждане этой райской земли, должны гордиться тем, что нам посчастливилось иметь такую прекрасную родину, и жить в атмосфере мира, дружбы, гармонии и национального единства. От нас, детей этой нации и граждан этого государства, ничего не требуется, кроме как достичь уровня жертв великих людей и предков нашей нации, объединиться, стать сплоченной командой, не быть разделенными и защищать эту нацию и эту родину, которые называются таджиками и Таджикистаном, быть едиными, друзьями, братьями и равными, и сохранять наше национальное единство, потому что выживание нации заключается в национальном единстве.
Бураков Амриддин,
Заместитель директора ГУ “Центры консультирования и подготовки трудовых мигрантов перед выездом” в городе Душанбе

03/06/2026
03/06/2026
03/06/2026
02/06/2026
01/06/2026
01/06/2026
30/05/2026