You RA

Congratulations

ខ្ញុំប្រាប់ថាខ្ញុំមិនចង់រើស ហេតុអ្វីអ្នកទាំងពីរនៅតែបង្ខំឱ្យខ្ញុំរើស?!
................................................................
«មិនបាច់រង់ចាំដល់ពេលហ្នឹងទេ! ខ្ញុំចុះចេញស្អែកនេះក៏បានដែរ! បើសិនជាធ្វើអ៊ីចឹង អូនឯងបានរស់នៅបានសប្បាយចិត្តដាឡែន!»
ខ្ញុំនៅស្ងៀមចាំស្តាប់ដោយគ្មានអារម្មណ៍ខឹងឬរំភើប។ ទទួលស្គាល់ថា ថ្ងៃនេះខ្ញុំពិតជាហត់ណាស់ហើយ។ គ្មានអារម្មណ៍សម្រាប់បញ្ចេញទៀតនោះទេ។ គាត់ជាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំ ឈ្លោះគ្នាតាំងពីខ្ញុំថ្នាក់ទី៦ ឥឡូវថ្នាក់ទី១០ហើយ។
អ្វីដែលគួរនិយាយ ខ្ញុំបាននិយាយមិនដែលលាក់លៀម មិនដែលកំសាកទេក្នុងការប្រាប់ថា ខ្ញុំចង់ឱ្យពួកគាត់ត្រូវគ្នាវិញណាស់។
«មុននឹងក្រោយ គង់តែលែងលះដដែល ទោះបីជាមិនទាន់ចេញសាលក្រម ប៉ុន្តែចេញនៅបែកគ្នាបាន កាន់តែល្អ» នេះហើយចម្លើយអ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំ ដែលគាត់ជ្រើសយកមកដោះស្រាយក្នុងសភាពដ៏តឹងតែងនេះ។
គាត់ខ្លាំងៗរៀងខ្លួន! គាត់មិនដែលខ្វល់ឡើយថា អ្នកនៅចំកណ្តាលម្នាក់នេះ រងអ្វី និងឈឺកម្រិតណា ពីអាវុធមុតៗដែលគាត់ចោលរកគ្នាតាមរយៈពាក្យសម្តីនោះទេ។
ខ្ញុំរុញទ្វារចូលទៅក្នុងយឺតៗ។ រឿងដែលគួរតែប្រឈមមុខដដែល ខ្ញុំប្រឈមមុខតែម្តងទៅ ជាជាងរត់ទៅពួនអង្គុយយំ ឬក៏គេចមុខ។
ខ្ញុំឈរសំកុកនៅពីមុខទូស្បែកជើង ខណៈពេលដែលម្តាយខ្ញុំមិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់ សូម្បីតែកូនមកដល់ហើយ គាត់គិតពីបន្ត«ខ្លាំង» សម្លឹងមកខ្ញុំដោយកែវភ្នែកមុតថ្លាហើយសួរនាំខ្ញុំច្បាស់ៗ៖
«កូននៅជាមួយម៉ាក់ ឬក៏ទៅជាមួយប៉ា?»
ខ្ញុំនៅស្ងៀម។ ខ្ញុំមិនសម្លឹងពួកគាត់ទាំងពីរទេ ប៉ុន្តែខ្សែកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំទាំងសងខាងពិតណាស់បានឃើញអ្នកទាំងពីរដែលសុទ្ធតែចង់បានចម្លើយវិជ្ជមានពីខ្ញុំ។
បេះដូងរបស់ខ្ញុំឈឺចាប់ណាស់! ឈឺខ្លាំងមែនទែន!
ខ្ញុំមិនចង់ឆ្លើយនូវសំណួរមួយនេះទេ! ហេតុអីអ្នកទាំងពីរបង្ខំឱ្យខ្ញុំឆ្លើយ?
«ជេមស៍! អ្វីក៏ដោយបើគង់តែកើតឡើងយើងមិនបាច់ពន្យារវាទេ! យើងដោះស្រាយវាឱ្យឆាប់ចប់ទៅល្អជាងកូន! កុំបន្តនៅក្នុងសុបិនអាក្រក់!» ម៉ាក់បន្ថែម ខណៈខ្ញុំឈរស្កុបបង្ហូរទឹកភ្នែកស្ងាត់ស្ងៀម ក្តាប់ដៃក្តាប់មាត់។
«ស្អីគេ ដែលហៅថាសុបិនអាក្រក់របស់អូនឯង?!»
«យើងមានទស្សនៈផ្សេងគ្នាយូរហើយ នៅជាមួយគ្នាទៀតក៏វាគ្មានអីល្អ បានត្រឹមតែជំទាស់គ្នា រារាំងការរីកចម្រើនគ្នា! បង្អាក់ទឹកចិត្តគ្នា ធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារ៉ាំរ៉ៃ ធ្វើអីមិនកើត បាក់ទឹកចិត្តទ្រុឌទ្រោមផ្លូវចិត្តតែប៉ុណ្ណឹង!»
«ធ្វើម៉េចបានស្រួល បានធូរចិត្ត ក៏ធ្វើអ៊ីចឹងទៅ!!»
ប៉ាខ្ញុំថាឱ្យម៉ាក់វិញ គឺគ្មានអ្នកណាឱនរកអ្នកណាទាំងអស់។
ម្តាយខ្ញុំខាំមាត់ងាកមករកខ្ញុំ៖
«ជេមស៍! កូនម៉ាក់ត្រូវឆ្លើយជាមួយនឹងម៉ាក់ ថាកូននៅផ្ទះណា? កូនមានពេលទៅដល់ព្រឹកស្អែកដើម្បីឆ្លើយ! ថាយកប៉ាឬនៅជាមួយម៉ាក់!»
«ហេតុអីខ្ញុំត្រូវឆ្លើយ?» ខ្ញុំស្រែកឡើងទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ សំឡេងខ្ញុំក៏បែកខ្ញែករអាក់រអួល។ ខ្ញុំមើលអ្វីមិនឃើញ មើលពួកគាត់អត់ច្បាស់ទេ ដោយសារខ្ញុំកំពុងយំ! ខ្ញុំយំពិតមែន! ដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំណែនខ្ទាស់ជាប់ដោយការឈឺចាប់។
ម៉ាក់ខ្ញុំរឹតតែខឹង គាត់បង្វែរជម្លោះមករកខ្ញុំម្នាក់ទៀត៖
«យំមើលតែស្រី? អាយុហ្មានហើយ? រឿងប៉ុណ្ណឹងយំដែរ? កុំភ្លេចថា កូនឯងជាប្រុស ជាកូនប្រុសតែមួយ!»
ខ្ញុំក្តាប់មាត់! ចិត្តនេះឈឺមកយូរហើយ ឈឺនឹងពាក្យថា «កូនប្រុស» នេះ។
ហេតុអី?
ហេតុអីខ្ញុំកើតមកបែបនេះ ខ្ញុំត្រូវខ្លាចគេនិយាយ? ខ្ញុំកម្សត់ហេតុអីយំមិនបាន? ខ្ញុំអាណិតចិត្តពួកគាត់ អ្នកណាម្នាក់ក៏ខ្ញុំមិនចង់រើសដែរ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យម្នាក់ទៀតខូចចិត្ត! ចុះពួកគាត់? មានគិតពីខ្ញុំដែរអត់?

ក្តីស្រឡាញ់ជារបស់មនុស្សពីរនាក់ កុំព្រោះតែថែវាមិនបានក៏បង្ចំឱ្យបុគ្គលទី៣ជ្រើសរើសដោយដាក់ភាពមានៈរបស់អ្នកនៅចំពីមុខ

ប្រលោមលោកដែលយុវវ័យគួរបានអាន! https://www.meysansotheary.com/1-day
#ថ្ងៃណាមួយ
Credit: វេទិកាជជែកលើប្រលោមលោកម៉ីសនសុធារី