Rahela Rajayee

شماری از شهروندان افغانستان مقیم آلمان در شهر برلین در یک تجمع ‏اعتراضی در حمایت از زنان و مردم افغانستان راهپیمایی کردند.‏

آنان هدف از این تجمع را رساندن صدای زنان و مردم افغانستان به ‏گوش جامعه‌ی جهانی خواندند.‏

معترضان شعارهای «نان، کار، آزادی»، «نه به طالبان» و «نه به ‏آپارتاید جنسیتی» را سر دادند و خواستار تأمین حقوق اساسی، آزادی و ‏کرامت انسانی برای زنان و مردم افغانستان شدند‎.‎

بیشتر بخوانید: etilaatroz.com/254517

ازدواج کودکان را ممنوع کنید .

کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد در واکنش به تصویب و توشیح «اصول‌نامه‌ی تفریق زوجین» توسط طالبان که در آن «کودک‌همسری» به‌طور ضمنی به‌رسمیت شناخته شده و سکوت دختر به‌عنوان رضایت برای ازدواج تلقی شده است، از این گروه خواسته است که فورا تمامی اقداماتی را که حقوق کودکان را نقض می‌کنند، ممنوع کند و ازدواج کودکان را به‌طور صریح و بدون ابهام ممنوع سازد.

این کمیته در اعلامیه‌ای که امروز (دوشنبه، ۱۱ جوزا) منتشر کرده، همچنین از طالبان خواسته است که حقوق تمامی دختران برای آموزش، حمایت، برابری و مشارکت کامل در جامعه را مطابق با تعهدات افغانستان در قوانین بین‌المللی، کنوانسیون حقوق کودک و پروتکل‌های اختیاری آن احیا کنند.

بیشتر بخوانید: https://storage.googleapis.com/qurium/www.etilaatroz.com/254624-taliban-should-explicitly-and-unambiguously-ban-child-marriage.html

تجمع بزرگ اعتراضی در برلین؛ ده ها نفر در حمایت از زنان و مردم افغانستان

برلین، آلمان – امروز تعدادی کثیری در شهر برلین در یک تجمع اعتراضی گرد هم آمدند تا صدای زنان و مردم افغانستان را به گوش جامعه جهانی برسانند.

اشتراک‌کنندگان این گردهمایی با سر دادن شعارهایی چون «نان، کار، آزادی» و دیگر شعارهای عدالت‌خواهانه، خواستار تأمین حقوق اساسی، آزادی و کرامت انسانی برای زنان و مردم افغانستان شدند.
معترضان بر ضرورت حمایت از حقوق زنان، حق آموزش، حق کار و آزادی‌ های مدنی در افغانستان تأکید کرده و از جامعه جهانی خواستند که در برابر وضعیت کنونی این کشور سکوت نکند.

این تجمع در فضایی مسالمت‌آمیز برگزار شد و شرکت‌کنندگان همبستگی خود را با زنان و مردم افغانستان اعلام کردند.

عزیزان حمایت تانرا میخواهیم.

Provide essential community services for Afghan refugees in Pakistan | LaunchGood | LaunchGood Support the Network, Empowerment, and Women (NEW) Center for Afghan refugees in Islamabad Pakistan. Help provide education and social services for refugees

«خانه» یکی از پرمعناترین و تاثیرگذارترین کلمات در زنده‌گی سیاسی و فرهنگی است، اما در همان حال یکی از مبهم‌ترین و چالش‌برانگیزترین مفاهیم نیز به‌شمار می‌رود. پژوهش‌های اخیر در حوزه مسکن، خانه را «مفهومی اساساً مناقشه‌آمیز» توصیف می‌کنند؛ یعنی معنای آن نه صرفاً مبهم، بلکه همواره در معرض اختلاف‌نظر است، زیرا ارزش‌هایی چون هویت، امنیت، حریم خصوصی، تعلق، سرزمین و خانواده را به شیوه‌ای درهم می‌آمیزد که نمی‌توان آن‌ها را در یک تعریف خنثا و یک‌پارچه گنجاند. این مناقشه به‌ویژه برای زنان اهمیت دارد، زیرا در طول تاریخ و در فرهنگ‌های گوناگون، خانه اغلب به‌عنوان جای «طبیعی» زنان تصویر شده است؛ در حالی‌که همین خانه جایی بوده که نیروی کار زنان در آن استخراج شده، تحرک‌شان محدود شده و امنیت‌شان کم‌تر از هر جای دیگری تضمین بوده است.

بنابراین، استدلال محوری این نوشته دو وجه دارد: خانه در طول تاریخ هم به‌عنوان بستری برای ستم، طرد، خشونت و کنترل زنان عمل کرده و هم به‌دست زنان به‌عنوان فضایی برای مراقبت، بقای فرهنگی، حافظه سیاسی و مقاومت بازپس گرفته شده است. ادعای طالبان مبنی بر این‌که زنان افغان تنها در محدوده خانه امنیت دارند، آشکارا نادرست است؛ اما تازه و بی‌سابقه نیست. این ادعا به واژه‌گانی کهن‌تر و مردسالارانه تعلق دارد که در آن، ادعای حمایت از زنان برای توجیه حذف آن‌ها از زنده‌گی عمومی به‌کار می‌رود.

خطر سیاسی این واژه‌گان در ظاهر خیرخواهانه‌شان نهفته است. گفتمان‌های مردسالارانه به‌ندرت حبس را به نام حبس معرفی می‌کنند؛ بلکه آن را حمایت، عفت، شرف، ناموس، انسجام خانواده‌گی یا اصالت فرهنگی می‌نامند. نویسنده‌گان فمینیست و فمینیست‌های پسااستعماری بارها نشان داده‌اند که وعده خانه به‌عنوان پناهگاه، اغلب بر محرومیت‌ها استوار است: محرومیت زنان از آموزش، اشتغال و سیاست؛ محرومیت مردمان تحت ستم نژادی یا استعماری از تعلق ملی؛ و حذف خشونت خانه‌گی از حوزه پاسخ‌گویی عمومی.

بیش‌تر بخوانید...

https://f.mtr.cool/dnkkyzvgdb