الحاج انجینر شفیق الله عمر

یاد و نام جنرال صاحب نظر محمد خان، فرزند صادق و زحمت‌کش این سرزمین، همیشه با احترام و دلتنگی در دل‌های ما زنده خواهد ماند. او تنها یک انسان نبود، بلکه تکیه‌گاهی از صداقت، مردانگی و وفاداری بود.
دوستی صمیمانه و بی‌ریایش با پدرم، از آن پیوندهای نادری بود که با گذر زمان نه‌تنها کم‌رنگ نشد، بلکه ارزشش بیشتر آشکار گردید. آن رابطه، سرشار از اعتماد و محبت واقعی بود،چیزی که امروز کمتر دیده می‌شود.
نبودنش درد بزرگی است، اما خاطرات مهربانش، لبخندهایش و بزرگواری‌اش هنوز در قلب ما نفس می‌کشد.

روحش شاد، یادش تا ابد زنده در دل‌ها، و جای خالی‌اش همیشه حس خواهد شد.
با احترام
عمـــــــــــر

طالبان به‌طور کامل با تعلیم مخالف نیستند؛ آن‌ها آموزش دینی و محدود را می‌پذیرند. مشکل اصلی‌شان با آموزش مدرن، به‌ویژه آموزش دختران است. دلیل این مخالفت، ترکیبی از تفسیر سخت‌گیرانه دینی، ترس از تغییرات اجتماعی، و حفظ کنترل بر جامعه است. زیرا آموزش، مخصوصاً برای زنان، آگاهی و استقلال می‌آورد و این می‌تواند ساختار سنتی و قدرت آن‌ها را به چالش بکشاند .

با آغاز فصل بهار و شروع سال تعلیمی، در بسیاری از کشورها این زمان نماد امید، رشد و حرکت به سوی آینده‌ای روشن‌تر است. اما در جامعه ما، بهار برای هزاران دختر نه آغاز، بلکه تکرار یک محرومیت است؛ محرومیتی که با بسته ماندن دروازه‌های مکاتب، هر روز عمیق‌تر می‌شود.
آنچه دردناک‌تر از خود این محرومیت است، عادی‌شدن آن در ذهن جامعه است. گویی این وضعیت به یک واقعیت پذیرفته‌شده تبدیل شده؛ واقعیتی که نه خشم عمومی برمی‌انگیزد و نه واکنش جدی. سکوتی که شکل گرفته، تنها سکوت نیست، بلکه نوعی بی‌حسی اجتماعی است.
در مقابل، وقتی در کشوری دیگر مسئله‌ای کوچک با رنگ و بوی مذهبی رخ می‌دهد، موجی از احساسات برمی‌خیزد. مردم به خیابان‌ها می‌آیند، اعتراض می‌کنند، و نشان می‌دهند که برای ارزش‌های خود حساس‌اند. این واکنش نشان می‌دهد که جامعه هنوز توان بسیج و اعتراض دارد، اما این توان به‌گونه‌ای نابرابر و گزینشی استفاده می‌شود.
سوال اساسی اینجاست: چرا رنجی که در داخل جامعه ما جریان دارد، چنین واکنشی برنمی‌انگیزد؟
چرا محرومیت سیستماتیک دختران از آموزش، به اندازه یک مسئله بیرونی احساسات عمومی را تحریک نمی‌کند؟
اگر آموزش را پایه‌ی توسعه، آگاهی و حتی فهم درست دین بدانیم، آنگاه محروم‌سازی نیمی از جامعه از آن، تنها یک مشکل آموزشی نیست؛ بلکه یک بحران عمیق اجتماعی و فکری است. جامعه‌ای که در برابر چنین مسئله‌ای سکوت می‌کند، به‌تدریج توان پرسش‌گری و اصلاح خود را از دست می‌دهد.
بهار زمانی است برای نو شدن. اما این نو شدن زمانی معنا دارد که شامل همه باشد،نه فقط بخشی از جامعه. تا زمانی که دروازه‌های مکتب به روی دختر بسته است ،هیچ بهاری کامل نیست .

A young Afghan girl dressing as a boy simply to be able to work is not an exception,it is evidence of a system that denies women basic human rights. When education, safety, and the right to earn a living

انا لله وانا إليه راجعون

د کندوز ولایت د دروند قومي مشر مرحوم حاجي صاحب خاکسار د وفات له امله ژوره خواشیني څرګندوو.
مرحوم یو باوقاره، هوښیار او د جرګو او مرکو سړی و، چې تل یې د خلکو ترمنځ د تفاهم، سولې او یووالي لپاره هڅې کولې. د هغه مړینه نه یوازې د کورنۍ، بلکې د ټول قوم او سیمې لپاره ستره ضایعه ده.

الله جل جلاله دې مرحوم ته د فردوس جنتونه په نصیب کړي، قبر یې روښانه او د رحمت ډک وي، او ټولو خپلوانو او دوستانو ته دې صبر جمیل ورکړي.

روح یې ښاد او یاد یې تلپاتې.

پدر

(انجینرمحمد عمر )

زندگی‌اش سراسر عزت بود، و شهادتش مایهٔ افتخار خانواده و دوستانش.

پانزدهمین سالیاد شهادت انجنیر محمد عمر گرامی باد

۱۶ میزان یادآور پانزدهمین سالروز شهادت انجنیر محمد عمر، والی پیشین ولایت کندز و از مجاهدان نام‌دار افغانستان است.

انجنیر محمد عمر که از دوران جوانی به سنگر مبارزه و جهاد پیوسته بود تا آخر زنده‌گی در راه خدمت به مردم و ساختن کشور شجاعانه و صادقانه تلاش کرد. مردم ولایت کندز پیوسته از تلاش‌های صادقانه و مدبرانه‌ی او در واپسین مسوولیت رسمی‌اش یاد می‌کنند و از شهید انجنیر محمد عمر به عنوان مردمی‌ترین والی نام می‌برند.

ضمن یادبود از خاطرات و کارنامه‌ی درخشان شهید انجنیر محمد عمر، از درگاه ایزدمتعال برایش بهشت می‌خواهیم.