Wave of revolution

[*]

Międzynarodowa Tendencja Marksistowska wznowiła publikacje czasopisma „In Defence of Marxism theoretical journal”. Będzie on ukazywał się 4 razy w roku. Tematem najnowszego numeru jak i otwierającym artykułem jest „Marxism vs Postmodernism”, w którym wyjaśniono, że na bazie teorii postmodernistycznych nie jest możliwe zrozumienie społeczeństwa ludzkiego, nie mówiąc już o jego zmianie. Drugim artykułem jest „«Left Narratives» or Class Struggle”. Według postmodernistów wszystko co mamy, to tylko nasze własne subiektywne doświadczenia i „narracje”. Zmiana społeczeństwa sprowadza się zatem do gry językowej polegającej na zmianie naszej „narracji”, czyli tego jak mówimy o społeczeństwie. W artykule przedstawione są konsekwencje stosowania tej idei w polityce. Przykładem może być sytuacja greckich mas, które doświadczyły zgubnych skutków pomysłów wdrażanych przez rząd SYRIZY. W czasopiśmie znajduje się także artykuł poświęcony Bawarskiej Republice Radzieckiej z 1919 roku, której historia jest mało znana, a powinna być gruntowanie badana przez współczesnych rewolucjonistów.

Czasopismo dostępne jest cyfrowo i w formie papierowej. Aby zamówić wersję cyfrową należy dodać subskrypcję na stronie: http://www.marxist.com/magazine.htm . Możliwe jest również zamówienie wersji papierowej, jednak ilość jest ograniczona.

21 maja o 2 w nocy po 11 dniach bombardowania strefy Gazy Izrael zdecydował się na zawieszenie broni. Biden pod wpływem progresywnych Demokratów nakazał Netanjahu zaprzestania rzezi, w której zginęło 232 Palestyńczyków, tym 65 dzieci i 39 kobiet, a ponad 1700 osób zostało rannych oraz w znacznym stopniu pogorszyło sytuację w Strefie Gazy.

Nie ma co się oszukiwać. Niczego to nie rozwiąże. Izrael dalej będzie kontynuował nieludzką politykę apartheidu względem Palestyńczyków, natomiast mieszkańcy Gazy wciąż będą żyli w tragicznych, uwłaczających godności warunkach.

Jedynym rozwiązaniem zostaje zakończenie okupacji Palestyny przez szowinistyczny rząd Izraela, oraz powstanie wspólnego państwa zarówno dla Palestyńczyków jak i Żydów w formie Socjalistycznej Federacji Bliskiego Wschodu.

Poniżej prezentujemy stanowisko IMT z dnia 14 maja odnośnie konfliktu palestyńskiego.

https://czerwonyfront.org/zakonczyc-bombardowania-i-okupacje-miedzynarodowa-mobilizacja-w-celu-wsparcia-walki-palestynczykow/

Jako marksiści i marksistki wiemy, że pełną równość i wolność od wszelkiej dyskryminacji można osiągnąć jedynie w drodze zniszczenia systemu kapitalistycznego i zastąpienia go społeczeństwem bezklasowym. Żyć w nim będą ludzie wolni od uprzedzeń, a wyzysk, nietolerancja i konflikty przejdą do historii. Mimo, że prawdziwa wolność i równość możliwe są do osiągnięcia jedynie na drodze rewolucji i zmiany systemowej, każdego dnia musimy walczyć z wszelkimi przejawami dyskryminacji! Dlatego razem z naszymi towarzyszkami i towarzyszami stajemy ramię w ramię do walki z transfobią i homofobią! Musimy na zawsze położyć kres systemowi ingerującemu w nasze życie prywatne, w nasze ciała i uczucia!

Z okazji dnia walki z homofobią chcemy przypomnieć nasz tekst odnośnie walki o prawa osób LGBTQ+.
Jednocześnie pragniemy zapowiedzieć, że już niedługo Czerwony Front opublikuje pamflet przedstawiający marksistowskie spojrzenie na kwestie LGBTQ+. Już teraz gorąco zachęcamy wszystkich naszych sympatyków do zapoznania się z nim.

Stop dyskryminacji! Stop przemocy! Dość kapitalistycznego wyzysku, prześladowań i dzielenia klasy robotniczej po liniach orientacji seksualnej i tożsamości płciowej! Rewolucja jedyną drogą do wyzwolenia osób LGBT+!

https://czerwonyfront.org/lgbt-wyzwolenie-i-rewolucja/

76 lat temu nazistowskie Niemcy podpisały akt bezwarunkowej kapitulacji, kończąc tym samym II Wojnę Światową w Europie. Mimo, że walki na Dalekim Wschodzie wciąż trwały, wydarzenie to przypieczętowało dalszy los wojny. Nigdy wcześniej świat nie doświadczył okrucieństwa i zniszczenia na taką skalę. Warto pamiętać, że konflikt ten ma swoje źródło w niepowodzeniu rewolucji w krajach rozwiniętych tuż po Wielkiej Wojnie. Faszyzm w Europie stał się skutecznym narzędziem burżuazji do tłumienia nastrojów rewolucyjnych, czego konsekwencją było powstanie zbrodniczych systemów w Niemczech, Włoszech, Rumunii, Węgrzech, Słowacji czy Hiszpanii. Jego bazą klasową było drobnomieszczaństwo oraz lumpenproletariat, chętnie wspierany przez kapitalistów broniących własnych interesów. Wszystkie te państwa cechował reakcjonizm, skrajny szowinizm, antysemityzm oraz nacjonalizm, co miało tragiczne konsekwencje dla dalszych losów Europy. Szacuje się, że w tym okrutnym konflikcie zginęło około 60 milionów ludzi, z czego większość to cywile. Brutalna polityka państw faszystowskich doprowadziła do czystek etnicznych na tzw. niższych rasach, głównie Żydach, Romach i Słowianach. Faszyści na froncie wschodnim dokonywali potwornych zbrodni wojennych, mordując ludność cywilną oraz niszcząc i rabując wszystko na swojej drodze.

To właśnie dzięki poświęceniu radzieckiego proletariusza i chłopa udało się pokonać nazistów. Front wschodni okazał się kluczowy – tam właśnie państwa Osi poniosły największe straty i to właśnie zwycięska ofensywa Związku Radzieckiego pozwoliła na wyzwolenie okupowanych krajów m.in. Polski, kończąc się zdobyciem Berlina i pokojem w Europie. Nie była to zasługa biurokracji radzieckiej ze Stalinem na czele, jak próbują to przedstawić staliniści. Braki kadr dowódczych oraz organizacji w Armii Czerwonej z powodu czystek skutkowały ogromnymi stratami w czasie ofensywy armii niemieckiej. Doświadczeni dowódcy zostali zamordowani podczas Wielkiej Czystki, pozostawiając Związek Radziecki tragicznie osłabionym. Radzieckie naczelne dowództwo (Stawka) musiało uczyć się prowadzenia wojny od nowa, za co największą cenę zapłacił szeregowy czerwonoarmista. W konflikcie zginęło 27 milionów obywateli radzieckich.

Podczas Wielkiej Rewolucji Październikowej, bolszewikom udało się odeprzeć przeważające wrogie siły dzięki apelowi do robotników i chłopów wrogich armii, którzy niechętnie walczyli z braćmi ze swoich klas. Propaganda bolszewicka demoralizowała oddziały mocarstw zachodnich a ich dowództwo obawiało się przesiąkania ideami bolszewickimi swoich żołnierzy. Zamiast powtórzyć strategię z wojny domowej i zaapelować do niemieckich żołnierzy-robotników o wspólną walkę z faszyzmem i kapitalizmem, Stalin odwołał się do szowinizmu wielkorosyjskiego. Zaprzągł nawet cerkiew do pobłogosławienia wysiłku wojennego.

Alianci zachodni z kolei reprezentowali interesy własnych klas panujących. Wielka Brytania oraz Francja zostały wciągnięte konflikt aby bronić swoich stref wpływu oraz kolonii. Nie kierowały nimi wzniosłe idee "demokracji" czy "sprawiedliwości" lecz chęć powstrzymania faszystów, zagrażających ich interesom. Warto tutaj wspomnieć o zajęciu neutralnej Islandii przez Wielką Brytanię, dywanowe bombardowania celów nie mających żadnego znaczenia strategicznego, czy doprowadzenie do śmierci głodowej miliona mieszkańców Bengalu z powodu ograniczenia im dostępu do żywności, co było zresztą na rękę władzom kolonialnym do trzymania w ryzach Indusów.

Niestety II wojna światowa wzmocniła na tyle pozycję stalinowskiej biurokracji, że kolejna rewolucja stanęła przed ogromną przeszkodą. Partie komunistyczne w Europie zgodnie z oficjalną linią Związku Radzieckiego skutecznie dławiły nastroje rewolucyjne. Również brak wsparcia dla rewolucji w Grecji pokazuje, że Stalinowi nie zależało na eksporcie socjalizmu na zachód. Jest to zrozumiałe – rozwinięty proletariat byłby w stanie pozbawić władzy skostniałą biurokrację radziecką. Ograniczono się więc do krajów mniej rozwiniętych, niemających bogatych tradycji robotniczych. Tzw. Blokowi Wschodniemu narzucono z zewnątrz stalinowski model państwa ze wszelkimi jego patologiami. Nie należy jednak odmawiać ich postępowego charakteru, względem wcześniejszego systemu. Dzięki temu udało się sprawnie odbudować kraje po wojnie, zmodernizować i zindustrializować, oraz zapewnić godny byt oraz awans społeczny ich mieszkańcom. Warto wspomnieć tutaj o przeprowadzeniu reformy rolnej w PRL, która wcześniej wydawała się niemożliwa. To wszystko zawdzięczamy przede wszystkim poświęceniu żołnierzy Armii Czerwonej i bijących się z faszyzmem u jej boku żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego.

Czy Kronsztad był rewolucją przeciwko "nowej antywolnościowej, totalitarnej władzy" czy też poprostu, zwykłą kontrrewolucją?

Co mówią historyczne dokumenty? Kto po latch okazuje się mieć rację?

W rocznicę zdławienia rebeli w Kronsztadzie, macie możliwość zapoznania się z tymi faktami.

Sprawdźcie sami: http://czerwonyfront.org/kronsztad-trocki-mial-racje-nowe-materialy-z-sowieckich-archiwow-potwierdzaja-slusznosc-pozycji-bolszewikow/