Opozita

30/10/2026

SHQIPËRI, ZGJOHU! MOS I LËR STUDENTËT TË VETËM!

DREJTUAR ÇDO QYTETARI SHQIPTAR, PRINDI, PUNËTORI, INTELEKTUALI DHE ÇDO NJERIU QË ENDE BESON SE KY VEND MUND TË NDRYSHOJË!

Shqiptarë!

Ka momente kur nuk mjafton të jesh dakord. Nuk mjafton të zemërohesh para televizorit, të komentosh në rrjetet sociale apo të shpërndash një postim me një simbol solidariteti.@
Ka momente kur duhet të ngrihesh nga vendi dhe të jesh aty ku kërkohet zëri yt.

KY ËSHTË NJË PREJ ATYRE MOMENTEVE!

Sot janë studentët që kanë dalë të kërkojnë të drejtat e tyre. Nesër mund të jenë fëmijët tanë, punonjësit, pensionistët, familjet tona apo çdo qytetar që do të guxojë të kërkojë drejtësi.

Dhe pyetja që duhet t’i bëjmë vetes është e thjeshtë:

KU DO TË JEMI NE KUR TË TJERËT LUFTOJNË PËR TË DREJTAT QË NA TAKOJNË TË GJITHËVE?

A do të qëndrojmë në shtëpi duke pritur që studentët ta fitojnë të vetëm këtë përballje?

A do të mjaftohemi me një koment: “Bravo, jemi me ju”?
Apo do të dalim në krah të tyre dhe do t’u tregojmë se nuk janë vetëm?
Sepse studentët nuk janë një grup i shkëputur nga shoqëria. Ata janë bijtë dhe bijat tanë. Janë e ardhmja e këtij vendi. Janë ata që nesër do të mbajnë mbi supe Shqipërinë që ne po ndërtojmë ose po ua lëmë trashëgim.

KUR NJË STUDENT GODITET PËR SHKAK TË ZËRIT TË TIJ, NUK ËSHTË VETËM STUDENTI QË DUHET TË SHQETËSOHET. ËSHTË E GJITHË SHOQËRIA!

Kur rinia kërkon të dëgjohet, ne duhet ta dëgjojmë.
Kur rinia kërkon drejtësi, ne duhet të jemi pranë saj.
Kur rinia del në rrugë për të mbrojtur dinjitetin dhe të ardhmen e saj, prindërit, qytetarët dhe gjithë shoqëria nuk duhet të qëndrojnë spektatorë.

Mos prisni që gjithçka të zgjidhet vetë.
Mos prisni që dikush tjetër të bëjë atë që duhet të bëjmë të gjithë.
Mos e ngatërroni qetësinë me paqen dhe heshtjen me mençurinë. Ndonjëherë heshtja është pikërisht ajo që i jep forcë padrejtësisë.

NUK KA TË MAJTË DHE TË DJATHTË KUR BËHET FJALË PËR TË DREJTAT E STUDENTËVE!

Nuk ka rëndësi kë ke votuar.
Nuk ka rëndësi çfarë bindjesh politike ke.
Nuk ka rëndësi në cilin qytet jeton apo çfarë profesioni ushtron.
Ka rëndësi vetëm një gjë: a je gati të mbrosh të drejtën e brezit që vjen pas teje?
Kjo nuk është thirrje për dhunë. Është thirrje për ndërgjegje, solidaritet dhe pjesëmarrje qytetare.

Të dalim paqësisht.
Të qëndrojmë bashkë.
Të mos lejojmë provokimet të na përçajnë.
Të mos lejojmë që zëri i studentëve të mbytet nga indiferenca.

NGA TIRANA NË SHKODËR!

NGA DURRËSI NË VLORË!

NGA ELBASANI NË FIER!

NGA KORÇA NË GJIROKASTËR!

Prindër, dilni për fëmijët tuaj!
Të rinj, dilni për bashkëmoshatarët tuaj!
Punëtorë, dilni për dinjitetin tuaj!
Intelektualë, dilni për përgjegjësinë tuaj!
Qytetarë, dilni për të ardhmen e vendit tuaj!

Mos i lini studentët të shohin përreth dhe të kuptojnë se janë vetëm.

NJË SHOQËRI QË E LË RININË TË LUFTOJË E VETME, PO E BRAKTIS TË ARDHMEN E SAJ!

Sot nuk kërkohet që të gjithë të mendojmë njësoj. Kërkohet të kuptojmë se kemi të drejtë të kërkojmë, të kundërshtojmë dhe të protestojmë paqësisht.

Nuk është e nevojshme të jesh student për të mbështetur studentët.

Nuk është e nevojshme të jesh prind për të mbrojtur rininë.

Nuk është e nevojshme të jesh pjesë e një partie për të qenë pjesë e një kauze qytetare.

MJAFT ME SOLIDARITET VETËM NË FACEBOOK!

Le ta kthejmë mbështetjen virtuale në praninë tonë në shesh.

Le ta kthejmë zemërimin në pjesëmarrje.

Le ta kthejmë frikën në guxim qytetar.

Le t’u tregojmë studentëve se pas tyre qëndron një popull që nuk ka hequr dorë nga dinjiteti dhe e drejta për të ardhmen.

SHQIPËRI, ZGJOHU!

Sot është radha jonë të tregojmë se nuk jemi spektatorë të fatit tonë.

Sot duhet të jemi aty, në krah të studentëve.

Sepse një ditë, kur fëmijët tanë të na pyesin se çfarë bëmë kur rinia kërkonte mbështetjen tonë, përgjigjja nuk duhet të jetë: “Ne e ndiqnim protestën në televizor.”

Përgjigjja duhet të jetë:

“NE ISHIM ATY. NUK JU LAMË VETËM!”

✊ STUDENTËT NUK JANË VETËM!
✊ SOLIDARITET ME PROTESTËN STUDENTORE!
✊ JO HESHTJES, PO DINJITETIT!

🇦🇱 SHQIPËRIA ËSHTË MBI PARTITË. E ARDHMJA ËSHTË E RINISË!






MOS I LËR STUDENTËT TË LUFTOJNË VETËM PËR NJË TË ARDHME QË DO TA JETOJMË TË GJITHË!

30/10/2026

29/10/2026

Personalitetet psikopatikë edhe sundimi i të keqes në politikë.

"Lenini ishte me takt, i butë dhe i sjellshëm, por njëkohësisht karakterizohej nga një qëndrim tepër i ashpër, i pamëshirshëm dhe brutal ndaj kundërshtarëve politikë. Ai kurrë nuk lejoi asnjë mundësi që ata të kishin të drejtë qoftë edhe minimalisht, apo që ai të kishte gabim qoftë edhe minimalisht.
Ai i quante kundërshtarët e tij mashtrues, shërbëtorë, mercenarë, agjentë ose judaistë të korruptuar për tridhjetë monedha argjendi.
Ai nuk bëri kurrë asnjë përpjekje për të bindur kundërshtarët e tij gjatë një mosmarrëveshjeje. Ai nuk komunikonte direkt me kundështarët. Ai komunikonte me ata që ishin dëshmitarët e mosmarrëveshjes, me qëllim që t'i tallte dhe t'i kompromentonte kundërshtarët e tij. Ndonjëherë dëshmitarët ishin vetëm disa njerëz, ndonjëherë mijëra delegatë në një kongres, ndonjëherë turma lexuesish nëpër gazeta"

Mjafton të ndryshojmë emrin e Leninit edhe përshkrimi i mësipërm është një skenë politike e normalizuar tanimë në Shqipëri jo vetëm në kohën e Hoxhës por edhe sot që flasim . Përveç kësaj hipernormalizimi i gënjeshtrës , paralogizmat (deklarata që tingëllojnë logjike, por të gabuara), "paramoralizmat" (përmbysjet e moralit të zakonshëm ) janë disa situata të tjera politike që ndodhin në Shqipërinë e sotme , dhe që libri i shkruar nga Doktor Andrew Lobaczewski, një shkencëtar p***k na ndihmon ti zbërthejnë për të kuptuar se çfarë po ndodh në të vërtetë.

"Ponerologjia Politike" një libër inovativ i psikiatërit p***k, na shpjegon se natyra e vërtetë e totalitarizmit nuk varet nga ideologjia që e mbështet atë.
Thënë ndryshe, ajo që e bëri komunizmin aq të lig nuk ishte fakti se politikat e tij nuk funksiononin, por lloji i njerëzve që arritën në majë, një proces që mund të zgjasë dekada ose breza. Sipas tij ishin personalitetet psikopatikë kaq të zakonshëm në sferat politike, institucionale dhe mediatike që e bënë komunizmin sistemin më të dhunshëm dhe anti-njerëzor të shekullit të njëzetë.

Studimi i karaktereve psikopatikë
dhe i situatave që ata krijojnë quhet 'ponerologji' ose ndryshe "studimi i së keqes". Kur individë të tillë hyjnë në sferën politike, gjë që ata e bëjnë shpesh, atëherë kemi "ponerologji politike, ose ndryshe studimin e të keqes në politikë .

Disiplina të ndryshme janë përjekur ta shpjegojnë fenomenin e të keqes në politikë në terma ideologjish, në terma ekonomikë apo dhe moralë por, shkaku rrënjësor sipas Lobaczewski -t është "psikopatia ".

"Në të njëjtën mënyrë siç secili nga ne zihet në befasi edhe nuk di si të reagojë sa herë që has një psikopat në jetën përditshme, po ashtu i gjithë kombi mund të manipulohen në mënyrë të ngjashme kur një ose një grup psikopatësh e drejton atë" - thotë ai.

Psikopatët nuk janë të pa aftë, përkundrazi ata janë ekspertë të sjelljes njerëzore dhe janë mjeshtra në manipulimin e njerëzve. Pa asnjë kufizim të brendshëm, ata krijojnë lirisht dhe me qëllim konfuzion dhe kaos; krijojnë një ndjenjë të sajuar edhe të rreme të një lidhjeje të thellë; nxisin simpati duke u shtirur si messiah; përdorin sistemin e drejtësisë si armë; krijojnë dhe të përfitojnë nga përçarja; prodhojnë provokime publike; dhe i bëjnë të gjitha këto me një virtuozitet të pashoq.
Ato motivohen nga pasuria, vëmendja, statusi; kërkojnë me ngulm të shihen si të besueshëm, dhe të hyjnë në histori. Karakteret psikopatikë besojnë në thelb se janë superiorë dhe më të zgjuar se të gjithë të tjerët, të cilët i konsiderojnë si budallenj. Kjo manifestohet tek madhështia ekstreme dhe refuzimi absolut për të pranuar përgjegjësinë personale.
Megjithatë, ndërsa fitojnë autoritet edhe pushtet ata kuptojnë se varen nga ata që duhet punojnë për ta. Dikush duhet të firmosë që të sigurohen paratë për të mbajtur pushtetin, dhe kur duhet mbajtur përgjegjësi dikush duhet të sakrifikohet !

Megjithëse përpiqen të krijojnë perceptimin se po ndajnë pushtet me bashkëpuntorët e tyre liderat psikopatikë nuk e ndajnë atë. Ato mjeshtërisht arrijnë të miklojnë, rekrutojnë, edhe përdorin njërëz të pushtuar nga arroganca edhe vetëmashtrimi, cilësi të cilat kur gjenden të bashkuara tek një njeri i vetëm e transformojnë atë në një mjet pa mend, të aftë për çdo të keqe . Ky është patokratizmi .

Libri është shkruar gjatë Luftës së Ftohtë, edhe pse është botuar për herë të parë ne 2006 . Ai është një provë se shekulli i njëzetë vërtetoi, në mënyrë mjaft mbresëlënëse, se si regjimet patokratike mund të sundojnë shoqëritë, duke i shfuqizuar, manipuluar, kontrolluar njerëzit e zakonshëm .

Kombi ynë e vuajti në mënyrën më të dhimbshme regjimin patokratik të Enver Hoxhës dhe jemi të vetëdijshëm se kur pushteti e shndërron votën në instrument të përjetësimit të vetvetes, revolta popullore mbetet e vetmja forcë që i hap rrugën rikthimit të zgjedhjeve të lira dhe demokracisë.
Por historia jonë post komunizte na na ka mësuar edhe një të vërtetë më të hidhur, se më është më e lehtë të përmbysësh një regjim sesa të çrrënjosësh servilizmin, frikën, oportunizmin dhe kalbëzimin moral që e mbajtën atë në këmbë.

Nga Beqiraj

28/10/2026

PATERICË POLITIKE, JO HEROIZËM KOMBËTAR!

Të quash Sali Berishën një njeri që lufton prej 36 vitesh për kombin, por që është tradhtuar nga të gjithë, është një përpjekje për ta kthyer një karrierë politike në një legjendë personale. Por politika nuk është letërsi heroike dhe as historia e një individi nuk është historia e një kombi.
Po, Berisha ka mbështetësit e tij, ka përballuar beteja politike, ka qenë objekt sulmesh dhe akuzash, por kjo nuk e shndërron automatikisht në viktimë të përjetshme dhe aq më pak në institucion të vlerave kombëtare. Një politikan nuk bëhet hero vetëm sepse qëndron gjatë në politikë, as i pafajshëm vetëm sepse pretendon se të gjithë e kanë tradhtuar.
Për 36 vjet, Shqipëria nuk ka pasur vetëm një protagonist. Ka pasur qeveri, opozita, pushtet, kundërpushtet, premtime, zhgënjime dhe breza qytetarësh që kanë paguar çmimin e tranzicionit. Prandaj, askush nuk mund ta privatizojë historinë e vendit dhe ta paraqesë veten si shpëtimtarin e vetëm të tij.
Dhe këtu qëndron problemi i vërtetë i këtij glorifikimi, kur një lider paraqitet si i pazëvendësueshëm, çdo kritikë ndaj tij shpallet tradhti, kur çdo dështim justifikohet me armiqtë, përgjegjësia politike zhduket; kur çdo kundërshtar etiketohet si i paguar, debati demokratik zëvendësohet me kultin e individit.
Po aq e gabuar është të përdorësh sulmet ndaj tij për të mohuar çdo pyetje mbi vendimmarrjen, qeverisjen dhe përgjegjësinë e tij politike. Çështjet gjyqësore duhen trajtuar mbi prova, ligj dhe proces të rregullt, jo me dënime të paracaktuara në studio televizive, por as me pafajësi të shpallura nga tribunat e militantizmit.
Dhe ata që dikur përfituan nga pushteti i tij, e sot e braktisin për interesa të reja, nuk e bëjnë domosdoshmërisht Berishën hero. Ata dëshmojnë, para së gjithash, se si funksionon një sistem politik ku besnikëria shpesh zgjat aq sa zgjat interesi.
Në fund, pyetja nuk është kush e tradhtoi Sali Berishën. Pyetja është: kush e tradhtoi qytetarin shqiptar?
Kush i tradhtoi të rinjtë që emigruan? Kush i tradhtoi pensionistët që numërojnë lekët deri në fund të muajit? Kush i tradhtoi bizneset që luftojnë për të mbijetuar? Kush i tradhtoi qytetarët që kërkojnë drejtësi, shëndetësi dhe institucione që u shërbejnë, jo që u kërkojnë bindje?
Prandaj, mjaft me patericat politike që ushqejnë kultin e liderit dhe e paraqesin çdo kundërshtim si komplot. Shqipëria nuk ka nevojë për një hero të përjetshëm, as për një viktimë të përjetshme dhe as për një shpëtimtar që qëndron mbi çdo kritikë. Shqipëria ka nevojë për institucione të forta, politikanë të përgjegjshëm dhe qytetarë që nuk i japin askujt çek të bardhë.
Sepse kombi nuk është pronë e Berishës, e Ramës apo e ndonjë lideri tjetër. Kombi është i qytetarëve. Dhe kushdo që e vendos veten mbi kritikën, mbi llogaridhënien dhe mbi interesin publik, nuk po ndërton një institucion kombëtar. Po kërkon një patericë politike që ta mbajë në këmbë edhe atëherë kur argumentet nuk e mbajnë më.
Shqipëria mbi liderët. Qytetari mbi partitë. Përgjegjësia mbi kultin e individit!

27/10/2026

■Lexojeni njerëz, pastaj shkoni pagoni gjobat e qeverisë.
■Lista me 4.2-5 miliardë euro dëm buxhetit të shtetit dhe taksapaguesve shqiptarë, me shkeljet më flagrante të Qeverisë dhe ministrave të saj, në këto 13 vite.
Bazuar në të dhënat e prezantuara nga:
1.Dosjet Hetimore të SPAK (Struktura e Posaçme Kundër Korrupsionit)
2.Raportet e KLSH-së (Kontrolli i Lartë i Shtetit)
3.Vendimet e Gjykatave Ndërkombëtare dhe Arbitrazhit
Komisioni Evropian dhe OLAF (Zyra Evropiane Kundër Mashtrimit)
4.Burime të Tjera (Analiza Opozitare, Raporte Mediatike,investigative dhe Dokumente Buxhetore.

■Dëmi total i akumuluar në Buxhetin e Shtetit gjatë 13 viteve, llogaritet në mbi 4.2 deri në mbi 5 miliardë euro (duke llogaritur shifrat minimale dhe maksimale të secilit zë) për skandalet korruptive, koncesionet, projektet infrastrukturore dhe faturat e arbitrazheve.
Më poshtë të renditura:
■Inceneratorët e Tiranës, Fierit dhe Elbasanit.
​Dëmi financiar i shkaktuar nga afera e inceneratorëve nuk përfshin vetëm mbi 100 milionë euro të paguara nga buxheti pa marrë shërbimin e djegies së mbetjeve, por edhe detyrimet e pashlyera tatimore dhe humbjen e vlerës nga investimet e papërfunduara ose jashtë funksionit.
■Dosja 5D, një nga skandalet më të bujshme të korrupsionit dhe konfliktit të interesit në administratën publike, e cila implikoi drejtorë kyç dhe zyrtarë të lartë të Bashkisë së Tiranës.
■​Tuneli i Llogarasë.​
Kosto fillestare vs. Kosto përfundimtare. Projekti i ndërtimit të tunelit (me një gjatësi prej rreth 5.9 kilometrash) ka pësuar ndryshime në buxhet gjatë rrugës. Shifrat e deklaruara nga qeveria dhe mediat flasin për një investim që kap vlerën e rreth 180 deri në 190 milionë euro ,ose mbi 20 miliardë lekë, ndërsa burime të tjera opozitare dhe raporte flasin deri në 220 milionë euro total. Shtesa fondesh prej rreth 50 milionë eurosh të miratuara në fund të vitit 2022, të cilat sipas raporteve të auditimit janë bërë jashtë afateve ose pa një analizë të detajuar paraprake financiare.
■Tenderat e AKSHI-t.
AKSHI administron një nga buxhetet më të mëdha për tenderat e digjitalizimit në Shqipëri, i cili shkon në dhjetëra milionë euro në vit ,vetëm plani i prokurimeve për një vit kalendarik kap shifrën e mbi 47 milionë eurove ose ~4.58 miliardë lekëve).
Nga hetimet e SPAK dhe auditimet e KLSH-së,dëmi financiar në buxhetin e shtetit nga tenderat e AKSHI-t llogaritet në dhjetëra milionë euro të shpërdoruara përmes fondit limit të fryrë, mungesës së garës reale dhe kalimit të fondeve drejt shoqërive private të lidhura me drejtuesit e procedurave.
■​Gjyqi Becchetti. Shuma e Dëmshpërblimit që duhet të paguhet nga taksat tona, shkon deri në rreth 110-111 milionë euro.
■​Koncerti i Kanye West.​Ndryshimi i Qëndrimit zyrtar nga "0 lekë" në 4.2 milionë euro, e kusur.Qeveria përdori fondin e rezervës ose të emergjencave të buxhetit të shtetit përmes një akti normativ ,një fond që kapte vlerën rreth 4.2 milionë euro, ndërkohë që vendi u shkrumbua e u dogj nga flakët e të nxehtit përvëlues e qeveria skishte buxhet për më shumë pajisje moderne në ndihmë të njerëzve, bizneseve dhe ndihmës ndaj qytetarëve , kundër zjarreve masive.
■​Gjoba Bankers Petrolium, prej 120 milionë eurosh, u lëshua fillimisht në vitin 2019 nga Drejtoria e Përgjithshme e Doganave. Pretendohet se iu fal Bankers Petroleum.Ndërkohë gjoba si dokument dhe vendim administrativ ekziston realisht, por ajo nuk u arkëtua siç duhet në buxhetin e shtetit ndër vite.
■​Tigri 1 dhe Tigri 3(centralet elektrike lundruese ,TEC-eve lundruese) me dëmin financiar për buxhetin e shtetit, nga 60 deri në 100 milionë euro në total, duke llogaritur qiranë, mirëmbajtjen dhe tenderët e njëpasnjëshëm.
■​Fondet IPARD, apo skandalin e abuzimeve dhe parregullsive në shpërndarjen e fondeve të Bashkimit Europian për bujqësinë
të cilat u vunë në qendër të hetimeve ndërkombëtare dhe kombëtare. Komisioni Evropian vendosi bllokimin dhe pezullimin e fondeve (ku programi i ri IPARD III parashikonte rreth 146 milionë euro për bujqësinë duke penalizuar më tej fermerët dhe bujqit shqiptarë.
■​Rruga e Arbrit.
​Debati mbi dëmin financiar dhe barrën buxhetore të Rrugës së Arbrit lidhet kryesisht me dyfishimin e faturës reale që shteti po paguan për shkak të skemës PPP (nga 219 mln euro kosto ndërtimi në rreth 400 mln euro kosto totale shlyerjeje bashkë me interesat.
■Unaza e madhe e Tiranës.
Dëmi financiar në buxhet identifikohet te tejkalimi i buxhetit fillestar me mbi 150 milionë euro.
Parashikimi fillestar vs. Realizimi. Në fillimet e ndërtimit të loteve kryesore, kostoja e projektit ishte përllogaritur në rreth 200 – 290 milionë euro. ​Fatura përfundimtare:. Përmes shtesave të kontratave, rishikimit të projekteve teknike, mbivendosjes së loteve dhe faturave të shpronësimit, kostoja totale e të gjitha segmenteve (Unaza Lindore, Veriore, Perëndimore dhe Jugore) raportohet se ka arritur nga 373 deri në mbi 440–450 milionë euro
■Porti i Durrësit.
Potenciali i dëmit financiar dhe faturës buxhetore nga projekti i Portit të Durrësit llogaritet në mbi 800 milionë euro deri në 1.3 miliardë euro nëse mblidhen së bashku:
​~350–400 milionë euro të ardhura të munguara, nga falja e tokës dhe përjashtimi nga taksat.
​~400–500 milionë euro , kosto e drejtpërdrejtë nga buxheti i shtetit për ndërtimin e portit të ri në Porto Romano.
■Linja hekurudhore Tiranë - Durrës dhe zgjatja drejt Aeroportit Ndërkombëtar të Rinasit, një nga projektet më të rëndësishme të transportit publik në vend. Vlera e parashikuar , e kontratës për rehabilitimin e linjës ekzistuese Tiranë-Durrës dhe degëzimit për në Rinas ishte rreth 69.9 milionë euro (pa TVSH). Ky projekt është shoqëruar me vonesa të theksuara në zbatim, tejkalim të afateve kohore dhe kosto shtesë financiare për buxhetin e shtetit. Për shkak të rritjes së çmimeve të materialeve të ndërtimit, ndryshimeve në projektin teknik dhe vonesave në shpronësimet e tokave përgjatë trasesë, kostoja totale e investimit është rritur ndjeshëm, duke kaluar shifrën e 90 deri në 100 milionë euro.
■​Arbitrazhet e tjera ndërkombëtare dhe
dëmi financiar akumulativ, në buxhetin e shtetit në 10 vitet e fundit.
Përballja e shtetit shqiptar në Gjykata dhe Tribunale të Arbitrazhit Ndërkombëtar (si ICSID në Uashington, ICC në Paris apo UNCITRAL) përbën një nga zërat më kritikë të rrezikut financiar dhe dëmit potencial mbi Buxhetin e Shtetit.
​Detyrime të Ekzekutuara/Humbura: Përgjatë dekadës së fundit, fatura e vendimeve të formave të prerë që shteti shqiptar ka paguar ose i janë bllokuar në llogari ndërkombëtare shkon në mbi 180 - 220 milionë euro. Anulimi unilateral i kontratave koncesionare, ndryshimet e papritura ligjore,
regullatore, prishja e lejeve mjedisore apo vendimet e bllokimit të pasurive ndaj investitorëve të huaj kanë sjellë një seri padish me pretendime që e kalojnë vlerën e 1 miliard eurove, nga të cilat qindra milionë euro janë kthyer në vendime me ekzekutim të detyrueshëm.
■Projekti Smart City.
Vendosja e kamerave inteligjente, sistemeve të monitorimit të trafikut dhe sigurisë kibernetike në qytetet kryesore, është bërë objekt debati mbi koston financiare dhe fryrjen e buxhetit publik. ​
Prezantimi Fillestar. Kur projekti u diskutua për herë të parë, kostoja e parashikuar luhatshëm kapte vlerën e rreth 50 deri në 60 milionë dollarëve.​Rritja e Faturës:.Brenda një periudhe të shkurtër, kostoja e kontratës u rrit në 118.5 milionë dollarë dhe më pas raportohet të ketë arritur deri në 134 deri në 140 milionë euro (mbi 14-15 miliardë lekë).
​Dëmi i mundshëm financiar nga projekti "Smart City" përllogaritet te dyfishimi i kornizës buxhetore (mbi 70–80 milionë euro shtesë mbi parashikimin origjinal), marrja e kredisë me prokurim të drejtpërdrejtë pa tender konkurrues dhe rreziku i blerjes së pajisjeve teknologjike me çmime tejet të fryra në raport me tregun.
■Kayo dhe Timak Defence.
​Dëmi i pretenduar dhe shqetësimi kryesor financiar në buxhet nga skema KAYO - Timak Defence nuk lidhet vetëm me mbi 17 deri në 30 milionë euro fonde publike dhe pagesa të derdhura nga taksat e qytetarëve, por edhe te fakti se fondet e shtetit janë përdorur për të financuar një strukturë ku kontrolli kryesor dhe fitimet i takojnë aksionerëve privatë, në mungesë të një gare të hapur dhe të një kthimi real ekonomik për industrinë publike të mbrojtjes.
■Dëmshpërblimet nga vendimet e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.​
Përballja e shtetit shqiptar në Gjykatën Evropiane për të Drejtat e Njeriut (GJEDNJ) në Strasburg përbën një tjetër zë madhor të faturave financiare dhe dëmshpërblimeve që paguhen drejtpërdrejt nga Buxheti i Shtetit. Këto dëmshpërblime janë pasojë e shkeljeve të konventave ndërkombëtare, veçanërisht lidhur me të drejtën e pronës, gjykimin brenda një afati të arsyeshëm dhe të drejtën e një procesi të rregullt ligjor.
Dëmi financiar në buxhet nga vendimet e Gjykatës së Strasburgut nuk është thjesht një kosto e rastësishme, por një faturë e përsëritur strukturore që buron nga dështimet e brendshme të sistemit të drejtësisë, vonesat e gjykatave dhe problemet e pazgjidhura me pronat. Kjo faturë ka kapur shifra që shkojnë në mbi 70–80 milionë euro të derdhura drejtpërdrejt nga taksapaguesit, me një detyrim potencial ende të hapur që llogaritet në qindra milionë euro të tjera për shkak të çështjeve të pazgjidhura të pronësisë.

■​Partneritetet Publike-Private (PPP).
●Koncesioni i Check-up-it.
●​Koncesioni i sterilizimit.
●​Koncesioni i laboratorëve.
Për të llogaritur dëmin total dhe faturën e plotë financiare në Buxhetin e Shtetit nga tre koncesionet kryesore të shëndetësisë (Check-up, Sterilizimi dhe Laboratorët Spitalorë), analizat e Kontrollit të Lartë të Shtetit (KLSH), raportet e Komisioneve Hetimore dhe dosjet e deritanishme të SPAK-ut e ndajnë faturën në dy dimensione kryesore: vlerën e plotë të kontratave që rëndon mbi buxhetin përgjatë viteve dhe dëmin e pastër financiar / abuzimet e konstatuara (pagesat për shërbime fiktive, çmimet e fryra dhe mungesën e garës).
👉 Totali i angazhuar nga Buxheti i Shtetit: Mbi 345 – 350 milionë euro (afërsisht 35–38 miliardë lekë) për të treja koncesionet së bashku.
Përtej vlerës së kontratës, dëmi i konfirmuar nga strukturat e hetimit dhe auditimit konsiston në:
​Miliona euro të paguara për shërbime fiktive ose që nuk janë kryer kurrë (sidomos te Check-up-i).​
Fryrje artificiale të çmimeve dhe marzhe fitimi abuzive (specifikisht te Sterilizimi, ku çmimet u manipuluan që në fazën e studimit të fizibilitetit.​Monopolizimin e fondeve publike duke privuar sistemin shëndetësor publik nga investimet e drejtpërdrejta në infrastrukturë dhe duke lënë buxhetin e shtetit të ekspozuar ndaj detyrimeve afatgjata financiare.
■​Shpenzimet stratosferike për konsulenca nderkombëtarësh.
Përdorimi i konsulencave ndërkombëtare (studio avokatie të huaja, kompani globale auditimi, agjenci konsulence strategjike dhe ekspertë të huaj) nga qeveria shqiptare dhe institucionet publike përbën një nga zërat më të lartë të shpenzimeve diskrecionare dhe, sipas raporteve të Kontrollit të Lartë të Shtetit (KLSH), një nga fushat me riskun më të lartë të abuzimit dhe dëmit në Buxhetin e Shtetit.
​Dëmi financiar në buxhet nga konsulencat stratosferike ndërkombëtare nuk konsiston vetëm te miliona eurot e derdhura nga thesari i shtetit për shërbime shpesh herë formale apo të panevojshme, por edhe te mungesa e llogaridhënies se si këto fonde shpërndahen pa gara konkurruese, duke krijuar një "korsi të preferuar" pagesash për kompani të huaja në dëm të kapaciteteve vendase dhe buxhetit publik.Miliona euro çdo vit: Institucionet qendrore (kryesisht Ministria e Financave, Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë, Ministria e Drejtësisë dhe ministri të tjera) lidhin rregullisht kontrata shërbimesh konsulence me studio prestigjioze ndërkombëtare (si McKinsey, Boston Consulting Group, Clifford Chance, White & Case, etj.).​Vlera e këtyre kontratave luhatet nga dhjetëra deri në qindra mijëra euro për një kontratë të vetme, ndërsa fatura totale vjetore e derdhur nga Buxheti i Shtetit për "konsulenca të huaja" llogaritet në dhjetëra milionë euro çdo vit.Vetëm tarifat e parablerjes, orët e konsulencës dhe honoraret e avokatëve të huaj për një çështje të vetme arbitrazhi mund të variojnë nga 1 milion deri në mbi 5–10 milionë euro, të cilat shtohen më pas mbi faturën e dëmshpërblimeve nëse shteti humbet gjyqin.
■​Fondet për propagandës qeveritare. Përdorimi i fondeve publike për propagandën qeveritare, fushatat e komunikimit publik, marrëdhëniet me publikun (PR) dhe shërbimet e transmetimit mediatik përbën një nga zërat më të diskutuar të shpenzimeve diskrecionare në Shqipëri.Dëmi financiar në buxhet nga fondet e propagandës qeveritare nuk konsiston vetëm te miliona eurot e taksapaguesve të derdhura çdo vit për të paguar media dhe agjenci për imazhin e qeverisë, por edhe te shkatërrimi i parimit të konkurrencës së lirë në tregun e medias, duke përdorur paratë publike për të deformuar informacionin publik dhe lirinë e shprehjes.
Dhjetëra Miliona Euro ndër Vite: Çdo vit, ministritë, agjencitë qeveritare dhe Bashkia e Tiranës parashikojnë në buxhetet e lor zëra të veçantë për "shërbime mediatike", "prodhim spotesh", "fushata ndërgjegjësimi" dhe "transmetim aktivitetesh".
​Vlera totale e fondeve që shkojnë drejtpërdrejt ose tërthorazi për kontrata mediave, agjencive të reklamave dhe kompanive të PR-it llogaritet në disa milionë euro çdo vit , me shifra që shkojnë nga 4 deri në mbi 8-10 milionë euro në vit në shkallë kombëtare dhe vendore.
■Air Albania e falimentuar.
Çështja e Air Albania përfaqëson një nga dështimet më të bujshme financiare dhe operacionale në sektorin e aviacionit tregtar në Shqipëri, duke u shndërruar në një barrë potenciale ose direkte për Buxhetin e Shtetit dhe taksapaguesit. Sipas raporteve financiare, mediave investigative dhe analizave mbi bilancet e kompanisë, vlerësimet flasin për detyrime të pashlyera dhe borxhe të akumuluara që kapërcejnë shifrën e 33 deri në mbi 100 milionë euro (duke përfshirë borxhet ndaj furnitorëve, palëve të treta, taksat e pashlyera dhe detyrimet ndërkombëtare).
Për shkak të kolapsit financiar dhe rrezikut të skandaleve apo padive ndërkombëtare, qeveria shqiptare është përfshirë në diskutime dhe skema për të shpëtuar ose amortizuar faturën, ku janë përfolur shifra prej rreth 35 milionë eurosh ose më shumë të angazhuara nga buxheti për të mbuluar pjesë të borxheve të lëna pas.
historia e "Air Albania" u përdor si një projekt i mbështetur politikisht, por që në fund i la taksapaguesit shqiptarë të përballen me gropën financiare të krijuar nga keqmenaxhimi dhe detyrimet e pashlyera të kompanisë private-publike.
■​Aeroporti i Vlorës (ishalla nuk përfundon si Becchetti se mjerë buxheti i shtetit dhe mileti).
Për Aeroportit e Vlorës ekziston një rrezik masiv financiare mbi Buxhetin e Shtetit, pasi çështja ka kaluar zyrtarisht në Gjykata dhe Tribunale të Arbitrazhit Ndërkombëtar.
Rreziku nga Arbitrazhi Ndërkombëtar
(Fatura potenciale: Sute te 700 Milionë Euro)
Nëse përplasja kontraktuale mbyllet me anulim përfundimtar nga qeveria dhe vendim negativ në Arbitrazh, Aeroporti i Vlorës rrezikon të shndërrohet në një nga faturat më të rënda financiare në historinë e Buxhetit të Shtetit Shqiptar.
■■■■■■■■■■■■■■■■■
●Fatura e Infrastrukturës dhe Koncesioneve, si zëri më i rëndë i kësaj fature vjen nga megaprojektet infrastrukturore dhe partneritetet publike-private (si Porti i Durrësit, Unaza e Madhe, Rruga e Arbrit dhe koncesionet shëndetësore), ku kostot fillestare janë dyfishuar apo trefishuar përmes shtesave të kontratave.
●​Fatura e Gjyqeve dhe Arbitrazheve: Humbjet në gjykatat ndërkombëtare dhe vendimet e Strasburgut përbëjnë një gropë të zezë të përsëritur në Buxhetin e Shtetit, e cila paguhet direkt nga taksat e qytetarëve për shkak të dështimeve kontraktore dhe shkeljeve ligjore.
●​Abuzimet dhe Shpenzimet Diskrecionare: Tenderat e orientuar (si ata të AKSHI-t), shpenzimet e larta për konsulenca të huaja, fondet e propagandës dhe skandalet e korrupsionit të mirëfillta (si inceneratorët, Dosja 5D apo fondet e bujqësisë IPARD) tregojnë për një keqadministrim strukturor të fondeve publike.
■■■■■■■■■■■■■■■
Duke marë parasysh që Buxheti vjetor i konsoliduar i shtetit shqiptar kalon pragun e 9 miliardë eurove , diku rreth 906.8 miliardë lekë në shpenzime, të cilat mbulojnë investimet publike, pagat, pensionet, shërbimet sociale dhe mbrojtjen, ndërkohë që të ardhurat totale parashikohen diku në rreth 843.1 miliardë lekë (~8.4 miliardë euro), të mbledhura kryesisht nga tatimet ,TVSH, tatimi mbi pagat, doganat dhe kontributet, mbetet një deficiti buxhetor në rreth 2.6%–3% të Produktit Brendshëm Bruto (PBB).
Si do ulet më tej borxhi publik? Me këtë shpërdorim kolosal drastik të buxhetit, Shqipëria e ka të vështirë të ngrejë më kokë.

●Tani, qeveria le tu vëj gjoba qytetarëve pasi së pari të pagojë gjobën marramendëse të qeverisjes së saj, kaq të suksesshme ndër vite, dhe fajin për gropën faqezezë financiare tjua faturojë si përherë qytetarëve ...

Nga shosha

26/10/2026

Edi do iki me presh...

26/10/2026

Është e njëjta analizë për sivëllaun e tij në Shqipëri

IKJA E VUÇIÇ…

Aleksandër Vuçiç u largua nga pushteti! Ai nuk u rrëzua si një tiran. U tërhoq si një figurë e vjetër, që i kishte mbijetuar kohës së vet!
Aleksandër Vuçiç nuk përballoi fuqinë e botës së re mediatike të rrjeteve sociale, të shpejtë dhe të zhurmshme.

Historia do ta mbajë mend atë, jo për arritjet por për dështimet! Jo për atë që ndërtoi por për atë që ai shkatërroi!

Aleksandër Vuçiç kishte sharm! Ai ishte jo-konvencional dhe nuk kishte frikë të bënte eksperimente. Por, ai ishte i pakujdesshëm dhe vetëshkatërrues!
Të njëjtat cilësi që e kishin bërë të suksesshëm dhe dëshira e tij për ta bërë të aprovueshëm ishin ato të cilat e futën në krizë!

Aleksandër Vuçiç ishte i paaftë ti rezistonte joshjes së pushtetit!
Për të, morali ishte luks të cilin sistemi politik në Serbi nuk e përballonte!

Aleksandër Vuçiç ishte simbol i një sistemi ku pushteti politik dhe interesat ekonomike ushqyen njëri-tjetrin. Pasoja, ishte çmontimi i shtetit administrativ!
Ai e ktheu Serbinë në një shtet ku u përdorën ligjet, administrata dhe strukturat e sigurisë për të konsoliduar interesat e një grupi sundues të politikës, biznesit dhe krimit të organizuar!

Në periudhën e qeverisjes së Aleksandër Vuçiç kontrolli mbi institucionet në Serbi nuk ishte qëllim në vetvete.
Ai shërbente për të siguruar pasuri, për të mbrojtur aleatët dhe për të dobësuar çdo mekanizëm që mund të pengojë vazhdimësinë e pushtetit.

“Doktrina” Vuçiç ishte një dallim revolucionar nga mafia tradicionale për nga mënyra se si ushtrohet kontrolli. Ai e zhvendosi kuptimin e korrupsionit si një shkelje e veçuar e ligjit drejt një sistemi të organizuar ku shteti kthehet në “asistent”!
Në këtë logjikë, kompromisi me shkeljen e ligjit nuk ishte tradhti, por domosdoshmëri.

Aleksandër Vuçiç do të mbahet mend jo për ndonjë madhështi morale, por për paprekshmërinë.

Aleksandër Vuçiç humbi dje zgjedhjet! Nga dje, ai nuk i kontrollon më ngjarjet! Tashmë janë ato, që do ta kontrollojnë atë!