19/10/2026
Kur Krishti hyn në jetën tonë, sjell shpresë dhe transformim
Predikim nga Mitropoliti i Elbasanit, Andoni.
Të dashur vëllezër dhe motra në Krishtin,
Në predikimin e kësaj të diele, duke u ndalur te Ungjilli i ngjalljes së djalit të së vesë së Nainit (Luka 7:11–17), reflektuam mbi dhembshurinë e Krishtit dhe fuqinë e pranisë së Tij për të ndryshuar jetën e njeriut.
Ungjilli na paraqet një nënë që kishte humbur bashkëshortin dhe tani po përcillte për në varr djalin e saj të vetëm. Në mes të dhimbjes së saj, Krishti u afrua, pati dhembshuri dhe i tha: «Mos qaj!» Pastaj iu drejtua djalosh*t me fjalët: «Djalosh, ty po të them, çohu!» Dhe i vdekuri u ngrit e filloi të flasë.
Në atë çast, aty ku dukej se gjithçka kishte marrë fund, fjala e Krishtit solli jetën. Ai nuk qëndroi indiferent përballë vuajtjes së asaj nëne, por iu afrua me dashuri dhe dhembshuri.
Ky është mesazhi i Ungjillit: Krishti hyn në realitetin e dhimbjes njerëzore për të sjellë shpresë, jetë dhe shpëtim.
Gjatë misionit të Tij në tokë, Krishti u përball me sëmundjen, me fuqitë e së keqes, me urinë, me dëshpërimin dhe, në fund, me vetë vdekjen. Ai shëroi të sëmurët, çliroi të robëruarit, ushqeu të uriturit dhe u riktheu dinjitetin atyre që ndiheshin të braktisur. Me Ngjalljen e Tij, dëshmoi se vdekja nuk ka fjalën e fundit, por se jeta dhe shpresa burojnë prej Perëndisë.
Edhe ne përballemi me vështirësi, pasiguri, sëmundje dhe plagë shpirtërore që shpesh i mbajmë në heshtje. Në këto çaste, Krishti na fton t’i afrohemi Atij ashtu siç jemi, me dobësitë dhe shqetësimet tona, duke besuar në mëshirën e Tij.
Kjo nuk do të thotë se çdo vështirësi zhduket menjëherë, por se nuk jemi vetëm në përballjen me të. Hiri i Perëndisë na jep forcë për të qëndruar, guxim për të ndryshuar dhe shpresë për të vazhduar përpara.
Transformimi i vërtetë fillon brenda nesh, kur i hapim zemrën Krishtit dhe e lejojmë Hirin e Tij të ndryshojë mënyrën se si mendojmë, jetojmë dhe sillemi me njëri-tjetrin.
Ky ndryshim duhet të shprehet edhe në shoqërinë ku jetojmë. Shoqëria jonë ka nevojë për më shumë drejtësi, mëshirë dhe solidaritet; për njerëz që nuk kalojnë indiferentë pranë dhimbjes së tjetrit, por dinë të dëgjojnë, të ndihmojnë dhe të qëndrojnë pranë atyre që vuajnë.
Ashtu si Krishti u ndal përpara dhimbjes së vejushës së Nainit, edhe ne jemi thirrur të kujdesemi për të vetmuarit, të sëmurët, familjet në vështirësi dhe të gjithë ata që kanë humbur shpresën. Një fjalë ngushëlluese, një dorë e shtrirë apo një vepër dashurie mund të bëhen shenjë e pranisë së Perëndisë në jetën e dikujt.
Me përgjegjësinë tonë dhe me ndihmën e Hirit hyjnor, mund të kontribuojmë për një shoqëri më të drejtë dhe më njerëzore, ku dashuria kapërcen indiferencën dhe dinjiteti i çdo njeriu respektohet.
Të dashur vëllezër dhe motra,
Ngjarja e Nainit na kujton se Zoti e njeh dhimbjen tonë dhe nuk na braktis në sprovat e jetës. Le t’ia besojmë Atij shqetësimet tona, familjet tona dhe gjithçka që mbajmë në zemër. Le t’i hapim rrugë pranisë së Tij që të sjellë paqe në jetën tonë dhe të na bëjë burim shprese për të tjerët.
Sepse aty ku Krishti gjen një zemër të hapur, Hiri i Tij vepron, njeriu ripërtërihet dhe dashuria bëhet forcë transformuese për të gjithë shoqërinë.
Krishti është Zoti i jetës, ngushëllimi i të pikëlluarve dhe shpresa jonë e përjetshme.
Atij i qoftë lavdia, bashkë me Atin dhe Shpirtin e Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin!
† Mitropoliti i Elbasanit, Andoni
Elbasan, 18 tetor 2026
